Η Πρωτομαγιά στην Αρχαία Ελλάδα

Γνωστός στους διάφορους πολιτισμούς με διαφορετικά ονόματα, ο Μάιος ονομάστηκε έτσι από τη ρωμαϊκή θεότητα Maja (Μάγια) της οποίας το όνομα προήλθε με τη σειρά του από την ελληνική λέξη Μαία, τροφός και μητέρα. Η Μάγια ταυτίστηκε και με την Ατλαντίδα νύμφη Μαία, μητέρα του Ερμή στον οποίο και αφιερώθηκε ο μήνας. Σύμφωνα με τον τρόπο διαίρεσης του χρόνου των αρχαίων Ελλήνων, ο Μάιος αντιστοιχούσε σε μέρος του Μουνιχιώνα και του Θαργηλιώνα που σημαίνει το μήνα που ο ήλιος καίει, θερμαίνει τη γη. Ήδη από τους Ρωμαίους, η αρχή του μήνα σηματοδοτούνταν από τον εορτασμό της Αγαθής Θεάς ενώ σε όλη τη διάρκειά του τελούνταν γιορτές συνδεδεμένες με την ευφορία των αγρών. 

Η φυσιογνωμία του Μαΐου στη λαϊκή αντίληψη είναι δίσημη: συνυπάρχει σ αυτήν το καλό και το κακό, η αναγέννηση και ο θάνατος. Όλες αυτές οι ιδιότητες συγκλίνουν και συγκεντρώνονται στην πρώτη του μέρα, την Πρωτομαγιά. Ο εθιμικός εορτασμός της ως της τελικής νίκης του καλοκαιριού κατά του χειμώνα και της κατίσχυσης της ζωής επί του θανάτου έχει μακρότατη παράδοση με ρίζες που ανάγονται σε προχριστιανικές αγροτικές λατρευτικές τελετές που αποσκοπούσαν στη γονιμότητα των αγρών και, κατ επέκταση, και των ζώων και των ανθρώπων. 

Οι αρχαίοι Έλληνες, ως φλογεροί φυσιολάτρες, γιόρταζαν το άνοιγμα των λουλουδιών και το φτάσιμο της άνοιξης. Aπό τα αρχαιότερα χρόνια του πολιτισμού τους, που έφθασε στην Eλλάδα από τη Θράκη το ρόδο, μαζί με τις Oρφικές διδασκαλίες, το άνθος αυτό έγινε σύμβολο και υμνήθηκε ως η νύμφη των ανθέων. Ο Aνακρέων ύμνησε έτσι το άνθος αυτό του Mαγιού: 

«Pόδον, άνθος των ερώτων

αναμίξωμεν τω Bάκχω

ρόδον, ω+ ωραίον άνθος

ενθέντες τοις κροτάφοις

ευθυμήσωμεν εν τούτοις».

Η γιορτή, όμως, της άνοιξης, η αρχαία Πρωτομαγιά, πήρε σιγά-σιγά κι επίσημη μορφή. Από τις παλαιότερες γιορτές, δημιουργήθηκαν τα Ανθεστήρια, η γιορτή των λουλουδιών. Αυτή ήταν η πρώτη επίσημη γιορτή ανθέων των Ελλήνων. Ιδρύθηκε πρώτα στην Αθήνα, όπου με μεγαλοπρέπεια βάδιζαν προς τα ιερά πομπές με κανηφόρες, που έφερναν άνθη. Έπειτα τα Ανθεστήρια διαδόθηκαν και σ άλλες πόλεις της Ελλάδος και πήραν πανελλήνια μορφή. 

Στα Ανθεστήρια της Ελλάδας «ανασταινόταν» ο… σκοτωμένος Ευάνθης θεός, επίθετο του Διόνυσου, που από το χυμένο αίμα του φύτρωσε, σύμφωνα με το μύθο, η άμπελος. Δρώμενο της Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα κατά τα νεότερα χρόνια ήταν η ανάσταση του Μαγιόπουλου. Ένας έφηβος εμιμείτο στα ξέφωτα του δάσους τον πεθαμένο, τάχατες, Διόνυσο. Κοπέλες τον στόλιζαν με άνθη και του τραγουδούσαν τον «κομμό, το θρήνο και τον οδυρμό, μέχρι που να «αναστηθεί» και μαζί με αυτόν όλη η φύση. 

Όταν προσωποποιήθηκαν οι ιδιότητες της Φύσης και αποδόθηκαν σε συγκεκριμένους θεούς, τότε τις αρχικές εκείνες γιορτές της Άνοιξης μοιράστηκαν μεταξύ τους η Ίσιδα, ο Διόνυσος, η Δήμητρα, ο Απόλλωνας, η Χλωρίδα (Flora) και αν κάποιος άλλος θεός θεωρήθηκε επόπτης της φυσικής παραγωγής ή αίτιος της βλάστησης των φυτών. 

Και λοιπόν αντί για την αρχική και ενστικτώδη εκείνη χαρά των ανθρώπων από τη θέα της ζωής που ξαναγεννιέται στη φύση, γιόρταζαν οι δικοί μας πρόγονοι , από υποχρέωση πια, γιορτές, σαν τα Ανθεσφόρια περίπου, τα Ηροσάνθεια, τα Χλόεια, τα Θαλήσια και τέλος τα περίφημα Διονύσια για των οποίων την εξύμνηση συναγωνίζονται οι μεγαλύτεροι λυρικοί ποιητές της Ελλάδας που για την ανοιξιάτικη λαμπρότητά τους ψάλλει ο ουράνιος Πίνδαρος ότι: 

Φοίνικος έρνος οπότ΄οιχθέντος Ωράν θαλάμου.

Εύοδμον επαιωσιν έαρ, φυτά νεκτάρεα.

Τότε βάλλεται , τότ΄επ΄αμβρόταν χέρσον εραταί

ίων φόβαι ρόδα τε κόμαισι μίγνυται,

αχεί τ΄ομφαί μελέων συν αυλοίς,

αχεί τε Σεμέλαν ελικάμπυκα χοροί.

(Το βλαστάρι του φοίνικα, των Ωρών σαν ανοίξει ο θάλαμος

και τα μυρωδάτα φυτά μυριστούν την εύοσμη άνοιξη,

τότε πετιέται, τότε στη γη των αθανάτων σωρός

χαριτωμένοι μενεξέδες και τριαντάφυλλα

με τα μαλλιά ανακατεύεται

και ηχεί γλυκιά φωνή με λυρικούς αυλούς

και σέρνουνε χορούς για την ανθοστεφάνωτη Σεμέλη).

Αργότερα, με το πέρασμα των αιώνων, η αρχική έννοια της Πρωτομαγιάς χάθηκε και τα έθιμα επιβίωσαν απλώς ως λαϊκές γιορτές στις οποίες συμπεριλαμβάνονται περιφορά δέντρων, πράσινων κλαδιών ή στεφάνων με λουλούδια, ανακήρυξη του βασιλιά ή της βασίλισσας του Μάη, χορός γύρω από ένα δέντρο ή ένα στολισμένο κοντάρι-γαϊτανάκι. Πρόκειται για μια από τις ελάχιστες γιορτές χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο που έχουν διατηρηθεί ως τις μέρες μας με εκδηλώσεις που απαντώνται στον λαϊκό πολιτισμό πολλών ευρωπαϊκών λαών. 

Το στεφάνι 

Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι είναι, σχεδόν, το μοναδικό έθιμο που εξακολουθεί να μας συνδέει με την παραδοσιακή Πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης με πανάρχαιες ρίζες, πλούσια σε εκδηλώσεις σε παλαιότερες εποχές. Στις μέρες μας η Πρωτομαγιά με το μάζεμα των λουλουδιών για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, από την οποία οι περισσότεροι έχουμε απομακρυνθεί, ζώντας στις πόλεις. 

Σύμφωνα με τη διευθύντρια του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, Αικατερίνη Καμηλάκη, το στεφάνι κατασκευαζόταν με βέργα από ευλύγιστο και ανθεκτικό ξύλο κλήματος ή άλλο και στολιζόταν με λουλούδια και κλαδάκια καρποφόρων δέντρων, όπως η αμυγδαλιά, η συκιά και η ροδιά. Ακόμα, το διακοσμούσαν με στάχυα από σιτάρι και κριθάρι, με κρεμμύδι αλλά και σκόρδο για το μάτι. Η χρησιμοποίηση πρασινάδας και όχι τόσο λουλουδιών με σκοπό τη μετάδοση της γονιμότητάς τους ήταν το κύριο χαρακτηριστικό των μαγιάτικων συνηθειών. Στον αγροτικό χώρο, μάλιστα, δε θεωρείτο απαραίτητο το πλέξιμο στεφανιών. Αρκούσε η τοποθέτηση πάνω από την πόρτα του σπιτιού μιας δέσμης από χλωρά κλαδιά ελιάς, συκιάς, νερατζιάς, πορτοκαλιάς και άλλα μαζί με λουλούδια. Απαραίτητη ήταν, επίσης, η ύπαρξη μεταξύ τους φυτών αποτρεπτικών… του κακού, όπως είναι η τσουκνίδα, το σκόρδο και άλλα. 

Σύμφωνα με κείμενο του καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Μιχάλη Τιβέριου, το μαγιάτικο κλαδί ή το άνθινο στεφάνι, έχει κατά πάσα πιθανότητα τις ρίζες του στην αρχαιότητα: «Είναι γνωστό ότι στην αρχαία Ελλάδα τέτοια κλαδιά ή στεφάνια τα χρησιμοποιούσαν πολύ συχνά. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι δεν έλειπαν από καμία σημαντική εκδήλωση του δημόσιου, ιδιωτικού και θρησκευτικού βίου. Επιπλέον, είναι αξιοπρόσεκτο ότι μια σημαντική γιορτή ενός μήνα των αρχαίων, του Θαργηλίωνος, που αντιστοιχούσε, περίπου, με το δικό μας Μάιο, περιλάμβανε στα δρώμενά της την κατασκευή ενός κλαδιού ανάλογου με το μαγιάτικο. Το κλαδί αυτό δεν το έφτιαχναν με άνθη, αλλά με κλαδιά οπωροφόρων δέντρων, στα οποία αναρτούσαν κρεμμύδι και σκόρδο». 

Στις μέρες μας που έχουμε καθιερώσει στεφάνια από λουλούδια του αγρού ή των κήπων, τα οποία τοποθετούμε για μερικές μέρες στην κύρια είσοδο των σπιτιών μας. Δύσκολα μπορεί, πια, να ανιχνευτεί συμβολισμός στο σύγχρονο πρωτομαγιάτικο στεφάνι, κατά το Μιχάλη Τιβέριο, αφού για τους περισσότερους δεν αποτελεί, ίσως, τίποτα περισσότερο από μια όμορφη και μυρωδάτη σύνθεση λουλουδιών, χωρίς να παραπέμπει σε συσχετισμούς σύμφωνα με τους οποίους «χαρίζει» στους ενοίκους ενός σπιτιού υγεία, καλή τύχη, ειρήνη, ευτυχία και ευφορία. Σίγουρα, όμως, η κατασκευή του χαρίζει ευφορία σε μεγάλους και μικρούς, που ξεφεύγοντας από τις πόλεις αναζητούν τη χαρά της άνοιξης στην ολάνθιστη φύση. 

ΠΗΓΗ

Ιστορίες από την Χρονοδίνη. Ζώντας σε ένα ολογραφικό Σύμπαν.

Γράφει ο Zervas Georgios Marios / Αφύπνιση Συνείδησης

Τον συγγραφέα-εναλλακτικό ερευνητή David Icke τον γνωρίζουν αρκετοί και δεν χρειάζεται συστάσεις. Ελάχιστοι απεναντίας, γνωρίζουν τις ακριβείς απόψεις και αντιλήψεις πού αντανακλά το πλούσιο συγγραφικό του έργο. Οι περισσότεροι τον κατατάσσουν ανάμεσα στις πολυάριθμες εναλλακτικές φωνές πού ανεδείχθησαν χάριν του διαδικτύου και πρεσβεύουν λίγο πολύ τις ίδιες συμβατικές απόψεις : πνευματική εξέλιξη της ανθρωπότητας, επικείμενη διαστατική ανάληψη της στο αστρικό πεδίο, αποκόμιση εμπειριών και γνώσεων μέσω του τροχού της μετενσάρκωσης,
ενσωμάτωση της Γης στην Γαλαξιακή αυτοκρατορία μέχρι το τέλος του 2012, ολοκληρωτική πίστη - υπακοή στις επιταγές της ‘’Θεϊκής Ιεραρχίας ‘’ και εξόφληση και απαλλαγή από το ‘’κακό’’ Κάρμα πού επιβαρύνει τον ‘’αμαρτωλό’’ άνθρωπο, εξαναγκάζοντας τον να βιώνει τραυματικές εμπειρίες πού όμως τον ‘’εξαγνίζουν’’ και τον αναμορφώνουν, ουδείς λόγος φυσικά για τιμωρία.


Οι περισσότερο διαβασμένοι και οξυδερκείς συμφωνούν όμως, πως ο ίδιος μέσω των έργων του δηλώνει κατηγορηματικά ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ σε οποιοδήποτε από τα παραπάνω. Και δεν διστάζει να επισημαίνει συνεχώς την σφαλερότητα τέτοιων απαρχαιωμένων- παραπλανητικών πεποιθήσεων, που λίγο πολύ, ευθύνονται για τα δεινά της ανθρωπότητας και τον πνευματικό της λήθαργο.


Στο βιβλίο ‘’Ιστορίες από την Χρονοδίνη’’ πρωτοεισήγαγε την έννοια του Μάτριξ, αναγνωρίζοντας το Σύμπαν ως μια τρισδιάστατη ολογραφική ψευδαίσθηση, έναν ζωντανό πολυδιαστατικό οργανισμό, με ατομιστική συνείδηση, μοχθηρά σχέδια και παρασιτικές επιβουλεύσεις, αποκομμένο από τον ωκεανό της απεραντοσύνης του Αιωνίου Ενός.


Έναυσμα των αναζητήσεων του στο προκείμενο θέμα αποτέλεσε μια εμπειρία με ένα ψυχοδραστικό φυτό στα δάση του Αμαζονίου τον Ιανουάριο του 2003. Το επονομαζόμενο φυτό ‘’δάσκαλος’’ Αϊαουάσκα (Ayahuasca). Οι γηγενείς του Αμαζονίου το αποκαλούν ‘’φυτό των θεών’’, αναμφίβολα γιατί επιτρέπει στον χρήστη να δει τις διαστάσεις στις οποίες ζουν οι ‘’θεοί’’ των μύθων. Χρησιμοποιείται επίσης από τους Σαμάνους της Νότιας Αμερικής εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Όσο ο ίδιος βρισκόταν υπό την επήρεια του αφεψήματος κατάφερε να ‘’διαπεράσει’’ το φράγμα της Χρονοδίνης, το βασίλειο τον πέντε αισθήσεων, και να μεταφέρει την συνειδητή αντίληψη του σε ανώτερα πεδία κατανόησης και επίγνωσης. Κάπου εκεί τον υποδέχτηκε μια δυνατή γυναικεία φωνή η οποία άρχισε να εξιστορεί τα χρονικά της δημιουργίας του Μάτριξ, την υποδούλωση των Θείων σπινθήρων σε αυτό και την πολυαναμενόμενη τελική κατάρρευση του ελέγχου που ασκούσε, με αποτέλεσμα, την επιστροφή της παγιδευμένης συνείδησης στο πνευματικό της σπίτι, ‘’κάνοντας μια συνειδητή επανασύνδεση με το Άπειρο’’.


Όλα αυτά περιγράφονται λεπτομερώς στο 12ο κεφάλαιο του βιβλίου. Έχω επιλέξει τα σημαντικότερα σημεία του κεφαλαίου για να αποδώσω όσο το δυνατόν καλύτερα και πιο περιληπτικά τις κεντρικές ιδέες πού αναφέρονται σε αυτό. Τις λεγόμενες ‘’Συνομιλίες με το Ένα’’.
Αν και στα επόμενα 2 κεφάλαια παρουσιάζει ένα πλήθος στοιχείων από ανοιχτόμυαλους επιστήμονες που ουσιαστικά επιβεβαιώνουν και τεκμηριώνουν αυτά που έμαθε, την αξιοπιστία και την εγκυρότητα όλων αυτών που παραθέτω πιο κάτω αφήνω να την κρίνει μόνο ο αναγνώστης.

Το Ένα 

Στην παραλλαγμένη μου κατάσταση, έμαθα ότι όλα όσα υπάρχουν είναι μια ‘άπειρη συνείδηση, η οποία μου αναφέρθηκε ως το ‘’Άπειρο, η μοναδικότητα και το ‘’Ένα’’. Στην χειραγωγημένη, απατηλή πραγματικότητα μας έχουμε απομακρυνθεί από το ‘’Ένα’’ (νοητικά όμως) και επομένως βλέπουμε τα πάντα χωριστά και σε δυάδες αντί να βλέπουμε ότι όλα συνδέονται, όλα είναι η ίδια Άπειρη Μοναδικότητα. Αυτή η απατηλή αίσθηση αποσύνδεσης είναι η φυλακή του μυαλού πού ονομάζω Μάτριξ.

Η Χρονοδίνη.

Οι λέξεις στην πρώτη συνεδρία Αϊαουάσκα έλεγαν ότι ο ‘’κόσμος’’ των πέντε αισθήσεων που βιώνουμε κάθε μέρα είναι μια ‘’Χρονοδίνη’’ πού γυρνά ξανά και ξανά, επαναλαμβάνοντας την ίδια σειρά θεμάτων, αν όχι λεπτομερειών. Εκείνο το οποίο ονομάζουμε ‘’μέλλον’’ κάποια στιγμή γίνεται ‘’παρελθόν’’ και συστρέφεται για να επαναλάβει το ‘’παρόν’’ ξανά και ξανά.

Αυτό συμβαίνει στην Χρονοδίνη. Οι ίδιες εμπειρίες επαναλαμβάνονται συνεχώς. Το Μάτριξ είναι μία δίνη, κάτι σαν ρουφήχτρα σε ένα ποτάμι, και η Χρονοδίνη –η δική μας πραγματικότητα των πέντε αισθήσεων- βρίσκεται στο βαθύτερο σημείο της σπείρας. Σκεφτείτε το Μάτριξ σαν μία ρουφήχτρα και το Άπειρο Ένα σαν το ποτάμι. Το Μάτριξ εξακολουθεί να είναι το ‘’ποτάμι’’, το Άπειρο Ένα, αλλά σαν ρουφήχτρα ή στρόβιλος λειτουργεί στον δικό του μικρό κόσμο, με το δικό του σχέδιο. Το Μάτριξ έχει ξεχάσει ότι είναι το Άπειρο- η ρουφήχτρα έχει ξεχάσει ότι είναι το ποτάμι. Το Μάτριξ /Χρονοδίνη γυρίζει γύρω-γύρω, σαν επαναλαμβανόμενη σπείρα ή κύκλος, μία φυλακή των συνειδήσεων που έχουν παγιδευτεί από τα θέλγητρα και τις ψευδαισθήσεις του. Κι αυτή η φυλακισμένη συνείδηση έχει ξεχάσει πια ότι είναι η Άπειρη Μοναδικότητα.

 

Συνομιλίες με το ‘’Ένα’’.

Η Χρονοδίνη περιβάλλεται από ένα Μάτριξ ‘’μη φυσικών επιπέδων’’(ενεργειακές αόρατες διαστάσεις, αιθερικό πεδίο-αστρικό πεδίο κ.ο.κ ) πού επίσης έχουν χάσει την επαφή τους με την Άπειρη Μοναδικότητα. Αυτές οι μη- φυσικές διαστάσεις του Μάτριξ συμβολίζονται στην εικόνα του εξωφύλλου με τη δικτυωτή σφαίρα που περιβάλλει την Χρονοδίνη. Τα μη-‘’φυσικά’’ επίπεδα είναι οι διστάσεις στις οποίες επιστρέφουν οι περισσότερες ‘’ανθρώπινες’’ συνειδήσεις μετά από μία ‘’ζωή’’ στο βασίλειο των πέντε αισθήσεων, τη στιγμή που ονομάζουμε ‘’θάνατο’’. Έχουν ελευθερωθεί από το φυσικό σώμα, εξακολουθούν όμως να είναι δέσμιες του Μάτριξ.

Ο υποσυνείδητος νους έχει φυλακιστεί από το φόβο, είπε η φωνή, και αυτό δημιούργησε την ψευδαίσθηση της αποσύνδεσης από το Άπειρο ή την Άπειρη Αγάπη, το μόνο ‘’είναι’’ που είμαστε όλοι. Αυτό έχει πάρει τέτοια έκταση, ώστε στα χαμηλότερα επίπεδα του υποσυνείδητου νου έχει δημιουργηθεί ένας όλο και πιο βαθύς φόβος για το άγνωστο, που βρίσκεται πέρα από την ‘’αποσυνδεδεμένη’’ αντίληψη. Έχει ξεχάσει ότι είναι η Άπειρη Αγάπη και πως ότι βρίσκεται πέρα από τα φαινομενικά του όρια είναι επίσης η Άπειρη Αγάπη. Για να κατευνάσει τον φόβο του ‘’αγνώστου’’, ο υποσυνείδητος νους έχει δημιουργήσει μία συλλογική προβολή σκέψης –κάτι σαν τρισδιάστατη ταινία- το οποίο αποκαλώ Μάτριξ. 


Το Μάτριξ είναι ένα αυτόνομο σύστημα που έχει χάσει την επαφή του με το Άπειρο το οποίο βρίσκεται πέρα από την απατηλή πραγματικότητα του. Στην πραγματικότητα είναι το Άπειρο, είναι όλα, δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Το έχει απλώς ξεχάσει. Η φωνή είπε ότι το επίπεδο- κλειδί του Μάτριξ είναι η επαναλαμβανόμενη Χρονοδίνη που σε εμάς είναι γνωστή ως κόσμος των πέντε αισθήσεων. Αυτή είναι η ‘’πηγή ενέργειας’’ που τροφοδοτεί όλο το σύστημα. Ο κύκλος δημιουργήθηκε για να προσδώσει ένα αίσθημα οικειότητας που θα κατεύναζε τον φόβο του αγνώστου, και στην αρχή ήταν μια πολύ περισσότερο ευχάριστη εμπειρία από ότι είναι στην δική μας πραγματικότητα.(Κάτι ανάλογο εξάλλου αναφέρουν και Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί μιλώντας για το χρυσό γένος την περίοδο βασιλείας του Κρόνου (Χρόνος), ο Κρόνος αποτελεί άλλη μια κωδική ονομασία του Αρχιτέκτονα, του κατώτερου δημιουργού του υλικού σύμπαντος- Μάτριξ. ) Όταν οι άνθρωποι φοβούνται συνέχισε η φωνή, βρίσκουν βαθιά ανακούφιση στο οικείο και προβλέψιμο και αυτό συνέβη στο συλλογικό επίπεδο του υποσυνείδητου νου. Ήταν ένας τρόπος για να μπορέσει το υποσυνείδητο να σφυρίζει περπατώντας στο σκοτάδι, έτσι ώστε να ακούει κάτι οικείο και να μην φοβάται το άγνωστο. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος της ανθρωπότητας στην καθημερινή της ζωή; Ο φόβος του αγνώστου. Ο υποσυνείδητος νους είχε πλάσει έναν ονειρικό κόσμο ο οποίος επρόκειτο να γίνει εφιάλτης.


Επτά μήνες μετά από αυτά τα βιώματα της Βραζιλίας, έπεσε στα χέρια μου ένας αρχαίος Ινδουιστικός μύθος . Έλεγε ότι η ανθρώπινη συνείδηση είχε ξεκινήσει σαν ένα κυματάκι που αποφάσισε να φύγει από τον ωκεανό της συνείδησης – τον ‘’χωρίς χρόνο, χωρίς χώρο, τον αιώνιο’’. Όταν ξύπνησε σε ένα ‘’αποκομμένο’’ περιβάλλον, λέει ο μύθος, ξέχασε ότι ήταν μέρος του ατελείωτου ωκεανού και ένιωσε αποχωρισμένο. 
Η φωνή είπε ότι αυτή η συναισθηματική κατάσταση είχε συλλογικά οδηγήσει στην δημιουργία της ψευδαίσθησης –το Μάτριξ- δηλαδή αυτού το οποίο οι άνθρωποι θεωρούν αληθινό.

Το Μάτριξ Φρανκενστάιν. 

Μέχρι αυτό το σημείο, το Μάτριξ και η Χρονοδίνη των πέντε αισθήσεων ήταν ακόμη μόνο μια συλλογική προβολή του νου, σαν αυτές που πλέον έχουν επισημανθεί από τους πιο φωτισμένους επιστήμονες. Για να επιβιώσει αυτή προβολή, ήταν απαραίτητο ο υποσυνείδητος νους να διατηρεί αυτήν την πραγματικότητα, όπως μια μηχανή προβάλλει την ταινία πάνω στην οθόνη. Ωστόσο, η προβολή της σκέψης πήρε από μόνη της δική της ‘’ζωή’’ όταν απέκτησε πρόσβαση σε μια πηγή ενέργειας, ανεξάρτητη από εκείνη που την πρόβαλλε. Αυτή η πηγή ενέργειας, συνέχισε η φωνή ήταν ο φόβος. Το Μάτριξ- η προβαλλόμενη πραγματικότητα του υποσυνείδητου νου – απορρόφησε την ενέργεια που είχε δημιουργηθεί κυρίως μέσα στην Χρονοδίνη των πέντε αισθήσεων και έφτιαξε δική του ζωή και σχέδιο. Αυτό το σχέδιο αφορούσε την παραγωγή όσο το δυνατόν περισσότερου φόβου, ώστε το ίδιο να παίρνει μεγαλύτερη δύναμη. Το Μάτριξ έγινε Φρανκενστάιν. Το πεδίο των σκέψεων που είχαν δημιουργηθεί ή προβληθεί είχε πλέον πρόσβαση σε μία πηγή ενέργειας η οποία του επέτρεπε να γίνει το ίδιο δημιουργός και προβολέας της δικής του απατηλής πραγματικότητας. 
Ο υποσυνείδητος νους κατασκεύασε το Μάτριξ/ Χρονοδίνη για να έχει έναν, προβλέψιμο, οικείο ‘’κόσμο’’, του ξέφυγε όμως ο έλεγχος. Ο υποσυνείδητος και ο συνειδητός νους των πέντε αισθήσεων έγιναν υποχείρια αυτού ‘’πλάσματος’’ (το κτήνος της βίβλου) στο οποίο είχε μεταβληθεί το Μάτριξ, που τώρα πια είχε δική του επίγνωση. 


Το υποσυνείδητο είχε δημιουργήσει τη φυλακή πλάθοντας μια αποκομμένη κατάσταση αυταπάτης και τώρα αυτό και ο ενσυνείδητος νους βρίσκονται σε ένα κελί δικής τους κατασκευής, και το ‘’κελί’’ υπαγορεύει τα γεγονότα. Ο λόγος για τον οποίο η προβολή του Μάτριξ χρειάζεται την ενέργεια του φόβου για να δυναμώνει είναι γιατί το ίδιο είναι φόβος και έχει ίδια επίγνωση, είπε η φωνή. Δημιουργήθηκε αρχικά από τον φόβο του υποσυνείδητου νου και, ως προβαλλόμενος φόβος, αυτή είναι η μοναδική πηγή ενέργειας στην οποία έχει πρόσβαση για να συντηρηθεί. Όσο περισσότερο φόβο προκαλεί χειραγωγώντας πολέμους, διαμάχες, αγωνίες, ενοχές, εχθρότητα και άλλα, τόσο περισσότερη δύναμη παίρνει για να αναπαράγει φόβο. 


Τα προγράμματα των Ερπετοειδών. 


Ο ανώτατος χειραγωγός του Μάτριξ και της Χρονοδίνης των πέντε αισθήσεων, είπε η φωνή, είναι το ίδιο το υλικό του Μάτριξ και πηγή της δύναμης του είναι η συνείδηση που έχει παγιδευτεί μέσα στα τείχη των δονήσεων του. Το Μάτριξ είναι μια αυτόνομη δύναμη που ηθελημένα χειραγωγεί για να διασφαλίσει την δική του επιβίωση, προκαλώντας τα απαραίτητα γεγονότα για τη δημιουργία φόβου πού το ενδυναμώνει. Για το Μάτριξ , οι άνθρωποι είναι πράγματι ‘’μπαταρίες’’ ή σταθμοί παραγωγής ενέργειας και εμείς του δίνουμε τη δύναμη που χρειάζεται για να διατηρεί τη δική μας φυλακή. Τα ερπετοειδή πραγματικά ‘’υπάρχουν’’ είπε η φωνή, αλλά είναι ολογραφικές προβολές σκέψεως του Μάτριξ , κάτι σαν τους πράκτορες ή τα προγράμματα αναγνώρισης που χειραγωγούσαν στην ταινία Μάτριξ. Μπορούν να λειτουργούν ως προβολή ερπετοειδούς η κρυμμένα πίσω από μια φαινομενικά ανθρώπινη μορφή, ακριβώς όπως στην ταινία τα προγράμματα αναγνώρισης έπαιρναν διάφορες ανθρώπινες μορφές. Τα ερπετοειδή και οι άλλοι προβαλλόμενοι πράκτορες του Μάτριξ δεν είναι ‘’αληθινοί’’ με την έννοια που αποδίδει η ανθρώπινη αντίληψη. Είναι προβολές, πεδία σκέψης ή πολύ προηγμένα λογισμικά. 


Η φωνή είπε ότι όταν οι Ερπετοειδείς απορροφούν ανθρώπινο φόβο, τον απορροφούν για λογαριασμό του ίδιου του Μάτριξ, γιατί είναι προβολές του Μάτριξ. Χωρίς όμως να το γνωρίζουν. Στην πραγματικότητα, οι Ερπετοειδείς, τα άλλα ‘’δαιμονικά όντα’’ και η ιεραρχία των Πεφωτισμένων δεν γνωρίζουν ποιος στ’ αλήθεια είναι ο απώτατος αφέντης τους – το ίδιο το Μάτριξ. Χειραγωγούνται και οι ίδιοι οι χειραγωγοί. Το ‘’πρόγραμμα αναγνώρισης’’ των Ερπετοειδών δεν έχει ανθρώπινα συναισθήματα είπε η φωνή, γιατί δεν είναι τίποτε άλλο από ένα πρόγραμμα αναγνώρισης, χωρίς συνείδηση σαν την ανθρώπινη συνείδηση. ‘’Εάν προγραμμάτιζες ένα κομπιούτερ να σκοτώνει παιδιά, πιστεύεις ότι θα αντιμετώπιζε κάποιο συναισθηματικό πρόβλημα με αυτό;’’ Ρώτησε η φωνή. Και βέβαια όχι, θα ακολουθούσε απλώς τον προγραμματισμό του, γιατί τα κομπιούτερ δεν έχουν αισθήματα. Κάνουν ότι έχουν προγραμματιστεί να κάνουν.

Το ίδιο συμβαίνει με τους Πεφωτισμένους και τους Ερπετοειδείς- στην ουσία, είναι πολύ προχωρημένο λογισμικό ηλεκτρονικού υπολογιστή. Είναι κάτι σαν τις ψηφιακές φιγούρες που εμφανίζονται στις ταινίες δίπλα στους ηθοποιούς. Φαίνονται όμοιοι, όμως δεν είναι. Τα κομπιούτερ, που δεν έχουν συναισθήματα επεξεργάζονται πιο γρήγορα και πιο αποδοτικά τις πληροφορίες από τον ανθρώπινο νου στην αποκομμένη του μορφή, και κατά τον ίδιο τρόπο, οι προβολές του προγράμματος αναγνώρισης του Μάτριξ έχουν καταφέρει να ξεγελάσουν και να ξεπεράσουν τους ανθρώπους. Αυτό όμως μπορεί να συνεχιστεί μόνο μέχρις ότου θυμηθεί η ανθρωπότητα ποια είναι στ’ αλήθεια και από πού πραγματικά έρχεται, και να επανασυνδεθεί με τον πραγματικό και Άπειρο εαυτό της. Τότε η ευφυΐα των προβαλλόμενων ολογραφικών χειραγωγών θα είναι παρασάγγες κατώτερη των νοητικών ικανοτήτων των ανθρώπων και όπως μου είπε αυτή η στιγμή δεν αργεί να έρθει. Αυτό ακριβώς συνέβη στον χαρακτήρα Νίο (Neo= One) της πρώτης ταινίας Μάτριξ όταν συνήλθε από την αυταπάτη της ζωής και του θανάτου και τον ονειρικό κόσμο στον οποίο ζούσε. Μόλις έφτασε στο σημείο επανασύνδεσης της συνείδησης, οι πράκτορες, τα προγράμματα αναγνώρισης, όλα όσα μέχρι τότε ήταν παντοδύναμα, ξαφνικά έγιναν ασήμαντα.

Η Αγάπη δεν εγκαταλείπει. 


Η φωνή είπε ότι το Μάτριξ, και ιδιαίτερα η Χρονοδίνη των πέντε αισθήσεων, δονητικά είχαν γίνει τόσο πυκνά και η φυλακισμένη συνείδηση είχε τόσο πολύ χαθεί μέσα στην ψευδαίσθηση, ώστε το Άπειρο Ένα άρχισε να παρεμβαίνει στο παιχνίδι. Ο έλεγχος που ασκούσαν το Μάτριξ και η Χρονοδίνη σιγά-σιγά κατέρρεε και η παγιδευμένη συνείδηση θα μπορούσε να ‘’γυρίσει σπίτι’’ κάνοντας μια συνειδητή επανασύνδεση με το Άπειρο. 
Δεν υπάρχει ‘’Θεός’’ όπως τον εννοούν οι άνθρωποι, μόνο η Απεραντοσύνη ή ‘’Μοναδικότητα’’ της ύπαρξης. ‘’Όλα θα συναχθούν μέσα, και κανένα πρόβατο δεν θα μείνει μόνο στον αγρό.’’ (Η παραβολή του απολωλώς αμνού.) Το Άπειρο είναι η ισορροπία όλων των πραγμάτων, ενώ το Μάτριξ είναι η προμελετημένη και χειραγωγημένη έλλειψη ισορροπίας, στην οποία η Μοναδικότητα έχει διαιρεθεί σε πόλους και ζεύγη. 


Η διαδικασία της απαλλαγής από τον έλεγχο του Μάτριξ προχωρούσε καλά, είπε η φωνή. Εκφράσεις του Απείρου είχαν εισχωρήσει στο Μάτριξ και ιδίως στο πιο πυκνό επίπεδο του, την Χρονοδίνη, και ήδη ρίζωνε η ενέργεια που θα διέλυε την δόνηση του φόβου που το συντηρούσε. Αυτέ οι εκφράσεις του Απείρου που έπαιρναν ανθρώπινη μορφή, στο μεγαλύτερο μέρος της φυσικής τους ζωής δεν είχαν αντιληφθεί τον ρόλο τους και πολλές εξακολουθούν να μην τον έχουν αντιληφθεί. Και αυτό γιατί έπρεπε να βιώσουν τις συναισθηματικές και πνευματικές καταστάσεις που κρατούν την ανθρωπότητα στην σκλαβιά της απομόνωσης και κάνοντας το να συντονιστούν με τις χαμηλές συχνότητες δόνησης αυτών των καταστάσεων ύπαρξης. Όταν θα γίνει αυτό, το Άπειρο θα μπορέσει να εμφυσήσει την ενέργεια της Μοναδικότητας και ισορροπίας σε αυτούς τους ‘’ανθρώπους’’ και να μετατρέψει τις πνευματικές και συναισθηματικές συχνότητες στις οποίες βασίζονται το Μάτριξ και η Χρονοδίνη. 

Το πιο σημαντικό επίπεδο του Μάτριξ που πρέπει να μεταμορφωθεί είναι η Χρονοδίνη των «πέντε αισθήσεων». Αυτό είναι το πιο πυκνό επίπεδο και λειτουργεί σαν «άγκυρα» ή φώς που προσελκύει τα έντομα και προμηθεύει το μεγαλύτερο μέρος της ‘’ενέργειας φόβου’’ που συντηρεί την οντότητα του Μάτριξ. Η μεταμόρφωση θα έρθει όταν η Άπειρη Μοναδικότητα διαπεράσει τον τοίχο των δονήσεων και τον φόβο –την παγωμένη δόνηση.

«Αυτή η μεταμόρφωση δεν είναι ‘’ίσως’’, δεν είναι κάτι που μπορεί να συμβεί ή ελπίζουμε ότι θα συμβεί εάν τα πράγματα εξελιχθούν σύμφωνα με το πρόγραμμα. Συμβαίνει τώρα και η δύναμη και η ταχύτητα της αλλαγής θα γίνει ακόμα πιο έντονη και αισθητή. Αυτό το οποίο παρακολουθείτε τώρα είναι οι τελευταίες απελπισμένες προσπάθειες του Μάτριξ να σταματήσει το αναπόφευκτο, αυτό και τίποτα άλλο. Η μεταμόρφωση από φυλακή σε παράδεισο είναι κάτι το τελειωτικό.»


Να θυμάσαι ποιος είσαι.

Μετά από αυτό μεταφέρθηκα σε ένα βασίλειο απερίγραπτης ευδαιμονίας. Δεν υπήρχε ‘’χρόνος’’ και δεν υπήρχε ‘’χώρος’’. Όλα απλώς υπήρχαν. Δεν είχα σώμα. Ήμουν μόνο μια συνείδηση και ήμουν όλα. Δεν υπήρχαν διαχωρισμοί, ούτε πολώσεις, ούτε μαύρο και άσπρο, δεν υπήρχαν εμείς και εκείνοι. Ήμουν άπειρος, συγχρόνως όμως είχα απόλυτη συναίσθηση του εαυτού μου, ως ‘’άτομο’’ με το δικό μου πρίσμα οράσεως μέσα στο σύνολο. Αυτό είμαστε όλοι και εάν μπορούσαν οι άνθρωποι να βιώσουν την ευδαιμονία του Μοναδικού(oneness), ο κόσμος των πέντε αισθήσεων θα μεταμορφωνόταν στο λεπτό. Δεν υπήρχε δόνηση της ενέργειας, όπως υπάρχει στο Μάτριξ. Τη βίωνα είτε ως ηρεμία ή ως κύματα ωκεανού που κινούνται αργά με τέλεια αρμονία. Από εδώ ερχόμαστε και εδώ θα γυρίσουμε.

«Εάν δονείται, είναι ψευδαίσθηση. Το Άπειρο δεν δονείται, είναι η αρμονία και η Μοναδικότητα (oneness) των πάντων. Μόνο η ψευδαίσθηση δονείται- ότι έχει δημιουργηθεί από την φαντασία και την πλάνη του νου.»

Το Μάτριξ της Νέας Εποχής. Κάρμα-Μετενσάρκωση-‘’Εξέλιξη’’ (Δώστε ιδιαίτερη προσοχή σε αυτό το σημείο.)


Εάν ενδιαφέρεστε για τις ιδέες της ‘’Νέας Εποχής’’ και μερικών Ανατολικών Θρησκειών και φιλοσοφιών, το επόμενο κομμάτι μπορεί να σας καταπλήξει. Η φωνή μου εξηγούσε ότι η πλειονότητα των ενσαρκωμένων συνειδήσεων που άφησαν το ‘’φυσικό’’ σώμα την στιγμή που ονομάζουμε ‘’θάνατο’’, δεν επανασυνδέθηκαν συνειδητά με το Άπειρο. Αντιθέτως προχώρησαν σε άλλες ‘’μη φυσικές’’ διαστάσεις του Μάτριξ. ( Αυτές τις αόρατες ενεργειακές διαστάσεις τις ξέρουμε ως Αιθερικό πεδίο-Αστρικο πεδίο-Νοητικό πεδίο. Δεν έχουν την ίδια ‘’φυσικότητα’’ και πυκνότητα του υλικού πεδίου παρόλα αυτά αποτελούν μια πιο λεπτοφυή έκφραση του Υλικού Συμπαντικού Μάτριξ.) Η συνείδηση μπορεί να έφυγε από την Χρονοδίνη, αλλά παρέμεινε στην μυγοπαγίδα, αν και σε λιγότερο πυκνή μορφή. Η μετενσάρκωση είναι ο κύκλος της συνείδησης που μπαίνει και βγαίνει στην Χρονοδίνη από άλλα επίπεδα του Μάτριξ. Η έννοια της μετενσάρκωσης είναι άλλο ένα δημιούργημα του Μάτριξ για να κρατά την συνείδηση σε έναν κύκλο υποδούλωσης, ενώ πιστεύει ότι ‘’εξελίσσεται’’ μέσω των εμπειριών, σύμφωνα με όσα πρεσβεύει η Νέα Εποχή. «Πιστεύεις ότι το Άπειρο χρειάζεται να μετενσαρκωθεί;» είπε η φωνή. «Η συνείδηση μέσα στο Μάτριξ συνεχίζει να είναι το Άπειρο, επομένως γιατί χρειάζεται να μετενσαρκωθεί;» Δεν χρειάζεται απλώς, πιστεύει ότι χρειάζεται. Και επειδή, όπως λέγεται, «ο θάνατος δεν θεραπεύει την άγνοια», το ίδιο συμβαίνει και με τις συνειδήσεις σε άλλα επίπεδα του Μάτριξ, που παραμένουν παγιδευμένες μέσα στην ψευδαίσθηση. Αυτό σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα των πληροφοριών που ‘’διαβιβάζονται’’ μέσω των μέντιουμ στην Χρονοδίνη, προέρχονται από συνειδήσεις που βρίσκονται ακόμα μέσα στην παγίδα του Μάτριξ. Μπορεί να γνωρίζουν περισσότερα από εκείνες που βρίσκονται στην πυκνότητα της Χρονοδίνης, εξακολουθούν όμως να παραμένουν μέσα στον ιστό της ψευδαίσθησης.


Η φωνή μου είπε πως οι σκέψεις της Νέας Εποχής, και μερικές φιλοσοφίες της Ανατολής και πρωτόγονοι λαοί έχουν μεγαλύτερη φώτιση από τις θρησκείες και επιστήμες των συμβατικών κοινωνιών που βρίσκονται μέσα στην Χρονοδίνη. Η πραγματικότητα της Νέας Εποχής έχει κατανοήσει ότι το φυσικό βασίλειο είναι μόνο μία διάσταση ύπαρξης και ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες πέρα από τους δονητικούς τοίχους των ανθρώπινων αισθήσεων. Αυτό είναι καλό, αλλά εκείνο το οποίο δεν έχει γίνει αντιληπτό είναι ότι αυτές οι άλλες δονητικές συχνότητες εξακολουθούν να είναι επίπεδα του Μάτριξ. Προμηθεύουν συνεχώς αποθέματα συνειδήσεων για να κατοικήσουν μέσα στην Χρονοδίνη και να παράγουν τον απαραίτητο φόβο που διατηρεί το Μάτριξ ‘’ζωντανό’’. Η πίστη της Νέας Εποχής σε μια ‘’Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα’’ ή σε μια ‘’Διοίκηση του Αστάρ’’ που επικοινωνεί με τους εκλεκτούς της ανθρώπους είναι χειραγωγήσεις της Χρονοδίνης από άλλα επίπεδα του Μάτριξ. Στην πραγματικότητα, μερικά είναι επικοινωνίες μέσα από την Χρονοδίνη που είχαν εμφυτευτεί στον νου των μέντιουμ μέσω νοητικού ελέγχου και μορφών τεχνολογικής τηλεπάθειας. Εκείνοι που επικοινωνούν με άλλες συχνότητες μπορεί να αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν άλλοι ‘’κόσμοι’’ πέρα από τον ‘’φυσικό’’, αλλά εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα στο βασίλειο της ψευδαίσθησης της Χρονοδίνης. Διαβιβάζουν πως μετέβησαν σε ‘’Αίθουσες Μάθησης’’(Πράγματι, υπάρχουν στο αστρικό πεδίο, αλλά εξυπηρετούν το Μάτριξ, λειτουργώντας ως κέντρα προγραμματισμού και πλύσης εγκεφάλου για τις μη-ενσαρκωμένες συνειδήσεις.) σε μη φυσικούς κόσμους και πως η Γη είναι ένα πνευματικό ‘’πανεπιστήμιο’’ στο οποίο έρχονται οι άνθρωποι για να πάρουν σκληρά ‘’μαθήματα’’ και να εξασκήσουν το Κάρμα τους. Αυτό είναι ψευδαίσθηση, είπε η φωνή, μεγάλη ψευδαιαιαιαιαιαίσθηση! «Πιστεύεις ότι το Άπειρο χρειάζεται να πάει σχολείο για να μάθει οτιδήποτε, αφού γνωρίζει όλα όσα υπάρχουν;» είπε η φωνή. Όσο για το Κάρμα (μια μορφή αστρικού χρέους το οποίο οι συνειδήσεις εξαναγκάζονται να ξεπληρώσουν μέσω των προσχεδιασμένων(Μοίρα, πεπρωμένο) ενσαρκώσεων τους. Αυτό το χρέος επιβαρύνεται συνεχώς, καθιστώντας εντελώς αδύνατη την εξόφληση του- ένας φαύλος κύκλος.) και την ιδέα ότι βιώνεις όσα έχεις αναγκάσει τους άλλους να βιώσουν, η φωνή ρώτησε: «Γιατί να χρειάζεται το Άπειρο να βιώσει όσα έχει αναγκάσει τον εαυτό του να βιώσει;» Η ιδέα του Κάρμα είναι μια χειραγώγηση του Μάτριξ, για να εμπεδωθούν πίστεις μέσα στο πέρασμα του ‘’χρόνου’’ –αυτό είναι το Κάρμα μου από μια προηγούμενη ζωή ή χτίζω το Κάρμα μου για την επόμενη- και για να παραμένουν οι άνθρωποι σε μια κατάσταση ενοχής και απέχθειας για τον εαυτό τους. «Η Άπειρη Αγάπη δεν κρίνει τον εαυτό της, ούτε τον απεχθάνεται – αυτά είναι ψευδαισθήσεις της αποσύνδεσης».

‘’Νόμοι’’ της Φύσης- Επιβίωση του ισχυρότερου και Τροφική αλυσίδα.


«Γιατί οι άνθρωποι δυσκολεύονται τόσο να καταλάβουν τον λόγο για τον οποίο ένας ‘’Θεός της Αγάπης’’, δημιούργησε τους ‘’νόμους’’ των άγριων ζώων, κάτω από τους οποίους όλα βασίζονται στους σκοτωμούς και την επιβίωση;» Υπάρχει τόση αντίφαση μεταξύ της ‘’Θείας Αγάπης’’ και του μακελειού και του φόβου που είναι συνυφασμένα με την ‘’φύση’’. Δεν υπάρχει όμως αντίφαση, είπε η φωνή, γιατί οι ‘’Νόμοι της φύσης’’ είναι δημιούργημα του Μάτριξ και όχι του Απείρου. «Πιστεύεις ότι το Άπειρο, εκεί που βρίσκεσαι τώρα, θα ήθελε να δει οτιδήποτε να υποφέρει και να ζει μέσα στον φόβο, πόσο μάλλον να έχει δημιουργήσει ένα οικοδόμημα στο οποίο αποτελεί καθημερινή πραγματικότητα;» Οι «Νόμοι» του φυσικού κόσμου καθρεφτίζουν την κατάσταση ύπαρξης του Δημιουργού τους, μια κατάσταση φόβου και απελπισμένης πάλης για επιβίωση. ( Ο προγραμματισμένος ‘’φόβος του θανάτου’’ και το ένστικτο επιβίωσης που ενυπάρχουν στην δημιουργία, μας φανερώνουν τις εσώτερες φοβίες του δημιουργού Αρχιτέκτονα-τον χειρότερο εφιάλτη του. Τον τερματισμό της ύπαρξης του)

Υπάρχουν, πρόσθεσε η φωνή, μερικές φαινομενικά όμορφες πλευρές της φύσης στον «Πλανήτη Γη» και εφόσον αντιλαμβανόμαστε ότι είναι ψευδαισθήσεις, μπορούμε να τις απολαμβάνουμε. Πρέπει όμως να προσέχουμε να μην γοητευτούμε από αυτά που βλέπουμε στη Γη, αλλιώς θα γίνουμε σαν έντομα που τα τραβά το φως, παγιδευμένοι από ψευδαισθήσεις που μας κρατούν σε μια κατάσταση αποσύνδεσης. Το μήνυμα είναι, απολαύστε αυτά που βλέπετε, αλλά να θυμάστε ότι αυτά που ‘’βλέπετε’’ είναι μόνο αυτά που σκέφτεστε ότι ‘’βλέπετε’’. Μια ψευδαίσθηση μπορεί να σας ελέγχει μόνον όταν πιστεύεται πως είναι αληθινή.

Γιατί ρωτάς αφού Γνωρίζεις; 


Για να ελευθερώσουμε τον εαυτό μας από τις ψευδαισθήσεις του Μάτριξ πρέπει να νιώσουμε είμαστε το Άπειρο και όχι ένα θραύσμα νου χωμένο μέσα σε ένα σώμα. Δεν υπάρχει Έθολ Τζόουνς ή Τσάρλυ Σμιθ μόνο Άπειρη Συνείδηση. Όταν συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε το Άπειρο και όχι ένα ολόγραμμα μιας φανταστικής ‘’ύπαρξης’’, το Μάτριξ θα πάψει να μας ελέγχει. Πάψε να ρωτάς, είπε η φωνή, και άρχισε να γνωρίζεις τις απαντήσεις. Δεν εννοούσε ρητορικές ερωτήσεις που χρησιμοποιούνται για λόγους έμφασης, αλλά εκείνες που πηγάζουν από την πεποίθηση ότι δεν γνωρίζεις κάτι. «Είσαι το Άπειρο επομένως ξέρεις τα πάντα. Πιστεύεις ότι το Άπειρο κάνει ερωτήσεις όταν γνωρίζει όλα όσα υπάρχουν;» Όταν ταυτιζόμαστε με τον περιορισμό, την άγνοια και την απατηλή μας προσωπικότητα, αποσυνδεόμαστε από το Άπειρο που ξέρει τα πάντα και είναι τα πάντα. Όταν κάνουμε ερωτήσεις, αποδεχόμαστε ότι δεν ξέρουμε την απάντηση. Θα το έκανε αυτό το Άπειρο; Πάψε να ρωτάς και θα ξέρεις την απάντηση, και τροποποιώντας μια ατάκα από την από την πρώτη ταινία Μάτριξ, πρόσθεσε: «Δεν είναι η ερώτηση που σε εξοργίζει, είναι το γεγονός ότι την κάνεις». Η ψυχίατρος Ρ. Ντ. Λέινγκ, είπε κάποτε: «Εάν δεν γνωρίζω ότι γνωρίζω, πιστεύω ότι δεν γνωρίζω». Οι άνθρωποι έχουν τόση έλλειψη αυτοπεποίθησης, ώστε στρέφονται σε άλλους για να τους πουν τι να σκεφτούν, αλλά εάν μπορούσαν να ελευθερώσουν το μυαλό τους από αυτήν την αμφιβολία και τον περιορισμό, απλώς θα ‘’γνώριζαν’’. Μην σκέφτεσαι πως έτσι πρέπει να είναι, γνώριζε το. Μην ρωτάς γνώριζε το. 


 Εναλλακτικές Πηγές:

The Real Matrix http://www.soulwise.net/99-dicke.htm
Birth of the Demiurge http://www.enemies.com/category/illustrated-gnostic-myths/genesis-demiurge/
Βρίσκεται το Σύμπαν μας στο βάθος μιας μαύρης τρύπας; http://www.canyoustandthetruth.com/index.php/el/latest-news/215-2010-12-16-23-47-40.html
Corruption of the Demiurge http://montalk.net/gnosis/171/corruption-of-the-demiurge
Truthism.com http://www.truthism.com/
Η Κοσμολογία του Πλάτωνα.Τίμαιος http://faculty.washington.edu/smcohen/320/timaeus.htm
Ποιοί μας κλέβουν την Ψυχή; http://www.katohika.gr/2011/07/blog-post_725.html
Είσαι φυλακή..Απλά Δεν το Θυμάσαι.  http://www.terrapapers.com/?p=1609
The Gnostic World view.From a Gnostic Bishop  http://www.gnosis.org/gnintro.htm
Ο Φίλιπ Κ. Ντικ αποκαλύπτει σε ομιλία του 1977 την ύπαρξη του Μάτριξ    http://www.youtube.com/watch?v=jXeVgEs4sOo&feature=related
Γνωστικός Συμβολισμός στην ταινια Μάτριξ  http://glasgowgnostic.blogspot.com/2005/10/gnosticism-in-mat

ΠΗΓΗ

Η ψυχολογία του όχλου και ο ρόλος των Δημαγωγών .

 

Ο ρόλος του λαού στάθηκε ο ίδιος σ' όλες τις επαναστάσεις.

Δεν είναι ποτέ ο λαός εκείνος, που συλλαμβάνει την ιδέα των επαναστάσεων, ούτε εκείνος που τις καθοδηγεί.

Η δράση του κατευθύνεται από τους δημαγωγούς.

Μόνον όταν τα άμεσα συμφέροντά του βλάπτονται, βλέπει κανείς, τμήματα του λαού να επαναστατούν αυθόρμητα. Ένα κίνημα επίσης εντοπισμένο αποτελεί μια απλή στάση.
Η επανάσταση είναι εύκολη, όταν οι δημαγωγοί εξασκούν μεγάλη επιρροή στον λαό. Οι νέες όμως ιδέες διεισδύουν στις λαϊκές μάζες με μια εξαιρετική βραδύτητα. Ο λαός αποδέχεται γενικά μια επανάσταση χωρίς να γνωρίζει το γιατί, και όταν τυχαία φθάσει στο σημείο να το αντιληφθεί, η επανάσταση έχει πια τελειώσει από πολύ καιρό.Ο λαός κάνει μια επανάσταση, γιατί σπρώχνεται να την κάνει, αλλά επειδή δεν καταλαβαίνει και πολλά πράγματα από τις ιδέες των δημαγωγών του, τις εξηγεί με τον τρόπο του κι ο τρόπος αυτός δεν μοιάζει καθόλου με τον τρόπο των αληθινών πρωτεργατών του κινήματος. Η Γαλλική Επανάσταση παρέχει σ’ αυτό το σημείο ένα εκπληκτικό παράδειγμα.

Η Επανάσταση του 1789 είχε σαν πραγματικό σκοπό ν’ αντικαταστήσει την εξουσία των ευγενών με την εξουσία της αστικής τάξεως, δηλαδή ν’ αντικαταστήσει μια παλιά ομάδα εκλεκτών, που είχαν γίνει ανίκανοι, με μια νέα ομάδα εκλεκτών, που ήταν ικανοί. Στην πρώτη αυτή φάση της Γαλλικής Επαναστάσεως πολύ λίγο έμπαινε ζήτημα για τον λαό. Είχε βέβαια διακηρυχθεί η λαϊκή κυριαρχία, αλλά μεταφραζόταν μόνο με το δικαίωμα να εκλέγει τους αντιπροσώπους του.

Ο λαός εντελώς αμόρφωτος, μη ελπίζοντας, όπως η αστική τάξη, ν’ ανεβεί τις βαθμίδες της κοινωνικής κλίμακας, μη νοιώθοντας διόλου τον εαυτό του ισότιμο με τους ευγενείς και μη φιλοδοξώντας να το πετύχει, είχε βλέψεις και συμφέροντα πολύ διαφορετικά από τα συμφέροντα των ανεπτυγμένων τάξεων της κοινωνίας. Οι αγώνες της Εθνοσυνελεύσεως με τη βασιλική εξουσία οδήγησαν στην ανάμιξη του λαού σ’ αυτή την πάλη. Η ολοένα και μεγαλύτερη συμμετοχή του λαού μετέβαλε πολύ γρήγορα την αστική επανάσταση σε λαϊκή.

Όταν μια ιδέα δεν έχει δύναμη και δεν επενεργεί παρά με την προϋπόθεση ότι θα ‘χει σαν στήριγμα μια συναισθηματική και μυστικιστική βάση, στην περίπτωση αυτή οι θεωρητικές αντιλήψεις της αστικής τάξεως, για ν” ασκήσουν επίδραση πάνω στον λαό, θα “πρεπε να μεταμορφωθούν σε μια καινούργια ξεκάθαρη πίστη, που να πηγάζει από ολοφάνερα πρακτικά συμφέροντα.

Η μεταμόρφωση αυτή έγινε πολύ γρήγορα, όταν ο λαός άκουσε τους ανθρώπους εκείνους, που τους θεωρούσε σαν κυβερνήτες του, να τον διαβεβαιώνουν, ότι ήταν ίσος με τους παλιούς αφέντες του. Θεώρησε τότε τον εαυτό του θύμα κι άρχισε να λεηλατεί, να πυρπολεί, να σφάζει, νομίζοντας ότι εξασκεί κάποιο δικαίωμα.

Η μεγάλη δύναμη των επαναστατικών αρχών κατέληξε γρήγορα στο να δώσει ελεύθερη διέξοδο στα ένστικτα της πρωτόγονης βαρβαρότητας, που χαλιναγωγούνταν ως τότε από τους πανάρχαιους απαγορευτικούς φραγμούς του κοινωνικού περιβάλλοντος, από την παράδοση και τους νόμους.

Τα πλήθη σπάζοντας κάθε μέρα όλους τους κοινωνικούς φραγμούς, που τα συγκρατούσαν, είχαν την εντύπωση πως αποκτούσαν μια απεριόριστη εξουσία και δοκίμαζαν τη χαρά να βλέπουν τους παλιούς αφέντες τους να αφανίζονται και να απογυμνώνονται. Μιας κι ο λαός έγινε αφέντης, μπορούσε να μην επιτρέψει τα πάντα στον εαυτό του;

Το έμβλημα «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη», αληθινή εκδήλωση πίστης και ελπίδας στα πρώτα βήματα της Γαλλικής Επαναστάσεως, δεν χρησιμεύει τώρα πια παρά για να καλύψει με μια νόμιμη δικαιολογία τα αισθήματα πλεονεξίας, ζηλοφθονίας και μίσους για κάθε ανώτερο, δηλαδή τα αληθινά κίνητρα των όχλων, που καμμιά πειθαρχία δεν μπορεί να χαλιναγωγήσει. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, η Επανάσταση μέσα σε τόσο λίγο χρόνο κατέληξε στην αταξία, στις βιαιότητες και στην αναρχία.

Απ’ τη στιγμή που η Γαλλική Επανάσταση πέρασε απ’ τα χέρια της αστικής τάξεως στα λαϊκά στρώματα, έπαψε να κυριαρχεί ο ορθός λόγος πάνω στο ένστικτο και, αντίθετα, κατεβλήθη η προσπάθεια να κυριαρχήσει το ένστικτο πάνω στον ορθό λόγο. Ο νόμιμος αυτός θρίαμβος των αταβιστικών ενστίκτων ήταν τρομερός. Κάθε κοινωνική προσπάθεια-προσπάθεια απαραίτητη σε κάθε κοινωνία για να της επιτρέψει να υφίσταται— έτεινε σταθερά στο να χαλιναγωγήσει, χάρις στη δύναμη των παραδόσεων, των εθίμων και των κανόνων, ορισμένα φυσικά ένστικτα, που κληροδοτήθηκαν στον άνθρωπο από την πρωτόγονη ζωώδη κατάστασή του.

Είναι εύκολο να δαμάσουμε τα ένστικτα αυτά -κι ένας λαός είναι τόσο περισσότερο πολιτισμένος, όσο περισσότερο τα εξουσιάζει- αλλά δεν μπορούμε να τα εξαλείψουμε. Η επίδραση διαφόρων παρορμήσεων τα κάνει να ξαναπαρουσιάζονται εύκολα. Γι” αυτόν ακριβώς τον λόγο, είναι τόσο επικίνδυνη η αποχαλίνωση των λαϊκών παθών. Ο χείμαρρος, που βγαίνει έξω από την κοίτη του, δεν ξαναγυρνάει σ” αυτήν πριν να σπείρει την καταστροφή. «Δυστυχία σ” εκείνον που θα ξεσηκώσει τις λαϊκές μάζες», έλεγε ο φιλόσοφος Ριβαρόλ, από την αρχή της Γαλλικής Επαναστάσεως. «Δεν είναι δυνατόν με κανέναν τρόπο να διαφωτιστεί ο όχλος».

Οι νόμοι της ψυχολογίας των όχλων, δείχνουν ότι ο λαός δεν ενεργεί ποτέ χωρίς δημαγωγούς και ότι αν λάβει κάποτε σημαντικό μέρος στις επαναστάσεις ακολουθώντας και οδηγώντας ως τα άκρα τις παρορμήσεις, που δέχτηκε, δεν διευθύνει ποτέ τα κινήματα, που εκτελεί. Σ’ όλες τις πολιτικές επαναστάσεις συναντά κανείς τη δράση των δημαγωγών. Οι δημαγωγοί δε δημιουργούν τις ιδέες, που χρησιμεύουν σαν στήριγμα στις επαναστάσεις, αλλά τις χρησιμοποιούν σαν μέσα δράσεως.

Ιδέες, δημαγωγοί, στρατοί και όχλοι αποτελούν τέσσερα στοιχεία, που το καθένα έχει τον δικό του ρόλο σ” όλες τις επαναστάσεις. Ο όχλος, που ξεσηκώνεται από τους δημαγωγούς, ενεργεί κυρίως σαν μάζα. Η δράση του μπορεί να παραβληθεί με τη δράση μιας οβίδας, που τρυπάει έναν θώρακα, με την ενέργεια μιας δύναμης, που δεν δημιούργησε. Ο όχλος σπανίως αντιλαμβάνεται κάτι απ” τις επαναστάσεις, που συντελέστηκαν με τη βοήθειά του. Ακολουθεί υπάκουα τους δημαγωγούς, χωρίς καν να προσπαθεί να μαντέψει τι επιθυμούν να γίνει…

Ο φόβος της τιμωρίας εμποδίζει πολλούς απ” αυτούς που αποτελούν τον όχλο να εγκληματίσουν σε ομαλές περιστάσεις· εγκληματούν όμως μόλις μπορέσουν, χωρίς κίνδυνο, ν” αφήσουν αχαλιναγώγητα τα κακά τους ένστικτα. Σ” αυτόν τον ολέθριο συρφετό, οφείλονται οι σφαγές, που βούτηξαν στο αίμα όλες τις επαναστάσεις. Γιατί, ο όχλος ήταν εκείνος που, με την καθοδήγηση των δημαγωγών, πλημμύριζε αδιάκοπα τις μεγάλες επαναστατικές συνελεύσεις. Τα άτακτα αυτά πλήθη, δεν είχαν άλλο ιδανικό παρά να σφάζουν, να λεηλατούν, να πυρπολούν. Η αδιαφορία τους για τις θεωρίες και τις αρχές ήταν πλήρης.

Στα στοιχεία, που στρατολογούνται από τα πιο χαμηλά στρώματα του λαού, έρχεται να προστεθεί, εξ αιτίας της μεταδοτικότητος, ένα πλήθος άεργοι κι αδιάφοροι, που παρασύρονται απ” το κίνημα. Φωνασκούν, γιατί ο καθένας φωνασκεί και επαναστατούν, γιατί ο καθένας επαναστατεί, χωρίς να ‘χουν άλλωστε την πιο παραμικρή ιδέα για την αιτία, για την οποία φωνασκούν και στασιάζουν οι άλλοι. Η υποβολή του κοινωνικού περιβάλλοντος τα κυβερνάει εντελώς και τ” αναγκάζει να δρουν.

Οι θορυβώδεις και κακοποιοί αυτοί όχλοι, πυρήνας όλων των επαναστάσεων, απ’ την αρχαιότητα ως την εποχή μας, είναι οι μόνοι που γνωρίζουν οι ψευτορήτορες. Γι’ αυτούς, ο όχλος είναι ο κυρίαρχος λαός. Στην πραγματικότητα, ο κυρίαρχος λαός αποτελείται προπάντων απ’ το χυδαίο όχλο για τον όποιον έλεγε ο Θιέρσος:

«Απ” τον καιρό που ο Τάκιτος τον είδε να χειροκροτεί τα εγκλήματα των αυτοκρατόρων, ο χυδαίος όχλος δεν άλλαξε. Οι βάρβαροι αυτοί, που πληθαίνουν μέσα στα σπλάγχνα της κοινωνίας, είναι πάντα έτοιμοι να την ρυπάνουν με όλα τα εγκλήματα, ν’ ακολουθήσουν κάθε εξουσία κι έτσι ν” ατιμάσουν όλες τις αιτίες μιας επαναστάσεως…».

Πλάι στις καταστροφικές ορδές, που ο ρόλος τους είναι πρωταρχικός στις επαναστάσεις, βρίσκεται η μάζα του πραγματικού λαού, που δεν ζητάει τίποτε άλλο παρά να εργαστεί. Ωφελείται μερικές φορές απ” τις επαναστάσεις, αλλά δεν σκέπτεται ποτέ να τις υποκινήσει. Οι θεωρητικοί της επαναστάσεως, πολύ λίγο τον γνωρίζουν και δυσπιστούν σ” αυτόν, επειδή διαισθάνονται καλά, ότι κατά βάθος είναι συντηρητικός και προσηλωμένος στις παραδόσεις.

Σταθερός πυρήνας αντιστάσεως μιας χώρας, έχει συνοχή και δύναμη. Εξαιρετικά πειθήνιος από φόβο, παρασυρόμενος εύκολα απ” τους δημαγωγούς, αφήνεται για μια στιγμή να οδηγηθεί, κάτω από την επίδρασή τους, σ” όλες τις υπερβολές, αλλά το προγονικό βάρος της φυλής θα υπερισχύσει αμέσως και γι” αυτόν ακριβώς τον λόγο κουράζεται γρήγορα από τις επαναστάσεις. Η ψυχή του, που είναι προσηλωμένη στις παραδόσεις, τον παρακινεί να ορθωθεί γρήγορα ενάντια στην αναρχία, όταν αυτή ογκώνεται πολύ.

Αναζητάει τότε τον αρχηγό, που θα ξαναφέρει την τάξη. Ο λαός αυτός, ο υποτακτικός και ήσυχος, δεν έχει φυσικά υψηλές ή πολυσύνθετες πολιτικές αντιλήψεις. Το ιδεώδες της πολιτικής διακυβερνήσεως που επιδιώκει, πάντα απλό, πλησιάζει πολύ προς τη δικτατορία. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, από την εποχή των ελληνικών δημοκρατιών ως τις μέρες μας, η μορφή αυτή της διακυβερνήσεως έρχεται σαν σταθερό επακόλουθο της αναρχίας.

Οι κοινωνίες όλων των εποχών περιλαμβάνουν πάντοτε έναν ορισμένο αριθμό ανήσυχων πνευμάτων, ασταθών και δυσαρεστημένων, που είναι έτοιμα να επαναστατήσουν ενάντια σ” οποιαδήποτε καθιερωμένη τάξη πραγμάτων. Δρουν από απλή μόνο κλίση προς την ανταρσία, κι αν κάποια μαγική δύναμη πραγματοποιούσε χωρίς κανέναν περιορισμό τις επιθυμίες τους, πάλι θα επαναστατούσαν.

Η ειδική αυτή νοοτροπία προέρχεται συχνά απ” την εσφαλμένη προσαρμογή του ατόμου στο περιβάλλον του, ή από υπερβολικό μυστικισμό, μπορεί όμως να είναι και ζήτημα ιδιοσυγκρασίας ή να προέρχεται από παθολογικές διαταραχές.

Η ανάγκη της εξεγέρσεως παρουσιάζει πολλούς και διαφόρους βαθμούς εντάσεως: Από την απλή δυσαρέσκεια, που εκφράζεται μόνο με λόγια ενάντια στους ανθρώπους και στα πράγματα, ως την ανάγκη της καταστροφής τους. Μερικές φορές, το άτομο στρέφει ενάντια στον ίδιο τον εαυτό του την επαναστατική ορμή, που δεν μπορεί να την διοχετεύσει αλλιώς… Οι αιώνιοι αυτοί επαναστάτες, ρέπουν γενικά προς την υποβολή και η μυστικιστική ψυχή τους είναι κυριευμένη, από έμμονες ιδέες.

Παρά την φανερή ενεργητικότητα, που χαρακτηρίζει τις πράξεις τους, έχουν χαρακτήρα αδύναμο και είναι ανίκανοι να αυτοκυριαρχηθούν, ώστε ν” αντισταθούν στις παρορμήσεις που τους κυβερνούν. Το μυστικιστικό πνεύμα, απ” το όποιο εμπνέονται, τους παρέχει προφάσεις για τις βιαιότητες τους και τους κάνει να θεωρούν τους εαυτούς τους σαν μεγάλους μεταρρυθμιστές.

Σε ομαλή κατάσταση, οι επαναστάτες, που κάθε κοινωνία κλείνει μέσα της, συγκρατούνται απ” τους νόμους και το κοινωνικό περιβάλλον, με μια λέξη απ” όλους τους κοινωνικούς καταναγκασμούς, κι έτσι δεν ασκούν καμμιά επίδραση. Μόλις όμως εκδηλωθούν περίοδοι ταραχών, οι κοινωνικοί αυτοί καταναγκασμοί εξασθενούν και οι επαναστάτες μπορούν να δώσουν ελεύθερη διέξοδο στα ένστικτά τους. Τότε γίνονται οι φημισμένοι δημαγωγοί των κινημάτων.

Λίγο τους ενδιαφέρει η αιτία και ο σκοπός της επαναστάσεως· αυτοί θα πεθάνουν χωρίς να νοιαστούν πως θ” αποκτήσουν την κόκκινη ή την λευκή σημαία, ή πως θα πετύχουν την απελευθέρωση κάποιας χώρας, που αόριστα μόνον άκουσαν να μιλάνε γι” αυτήν.

Το επαναστατικό πνεύμα δεν σπρώχνεται πάντα σε ακρότητες, που το καθιστούν επικίνδυνο. Μπορεί ν’ αποβεί πηγή προόδου, όταν προέρχεται, όχι από συναισθηματικά και μυστικιστικά κίνητρα, αλλά από διανοητική βάση. Έτσι, χάρις στο τόσο ανεξάρτητα πνεύματα, που γίνονται διανοητικώς επαναστατικά, κατορθώνει ένας πολιτισμός να απαλλαγεί απ” τον ζυγό των παραδόσεων και της συνήθειας, όταν ο ζυγός αυτός γίνεται αβάσταχτος.

Οι επιστήμες, οι τέχνες, η βιομηχανία προόδευσαν προπάντων χάρις στα πνεύματα αυτά. Ο Γαλιλαίος, ο Λαβουαζιέ, ο Ντάρβιν, o Παστέρ, ήταν επαναστάτες. Αν δεν είναι αναγκαίο σ’ έναν λαό να ‘ χει πολλές τέτοιες μεγαλοφυίες, του είναι όμως απαραίτητο να ‘ χει μερικές. Χωρίς αυτές ο άνθρωπος θα κατοικούσε ακόμη στα πρωτόγονα σπήλαια.

Η επαναστατική τόλμη, που ανοίγει τον δρόμο στις ανακαλύψεις, έχει ανάγκη από πολύ σπάνιες διανοητικές ικανότητες. Απαιτεί κυρίως μια ανεξαρτησία πνεύματος αρκετή για να ξεφεύγει απ” την επίδραση των κοινών αντιλήψεων και μια κρίση που να επιτρέπει να αντιλαμβάνεται, κάτω απ” τις επιφανειακές αναλογίες, την πραγματικότητα που κρύβεται. Η μορφή αυτή του επαναστατικού πνεύματος είναι δημιουργική, ενώ αυτή, που εξετάσαμε παραπάνω, είναι καταστροφική.

Η επαναστατική νοοτροπία θα μπορούσε, λοιπόν, να συγκριθεί μ” ορισμένες ψυχολογικές καταστάσεις, χρήσιμες στη ζωή του ατόμου, οι οποίες όμως, στην υπερβολή τους, παίρνουν κάποια παθολογική μορφή πάντοτε βλαβερή.

Όλες οι πολιτισμένες κοινωνίες σέρνουν μοιραία ξοπίσω τους ένα κατακάθι εκφυλισμένων κι απροσάρμοστων στο κοινωνικά περιβάλλον, που έχουν προσβληθεί από κάθε λογής κακές τάσεις. Απατεώνες, ζητιάνοι, κατάδικοι, κλέφτες, δολοφόνοι, εξαθλιωμένοι, που ζουν χωρίς να φροντίζουν για την άλλη μέρα, αποτελούν τον εγκληματικό συρφετό των μεγάλων πόλεων. Στις ομαλές περιόδους τα φυράματα αυτά του πολιτισμού συγκρατούνται σχεδόν απ” την αστυνομία.

Κατά τη διάρκεια όμως των επαναστάσεων, επειδή τίποτα δεν τα συγκρατεί πια, αφήνουν αχαλίνωτα τα εγκληματικά και αρπακτικά τους ένστικτα. Σ’ αυτό το κοινωνικό κατακάθι, οι επαναστάτες όλων των εποχών, είναι βέβαιοι ότι θα βρουν στρατιώτες. Άπληστοι μόνο για λεηλασίες και σφαγές, λίγο ενδιαφέρονται για την υπόθεση, που ο κόσμος νομίζει ότι υπερασπίζουν…

Οι επαναστάσεις, οποιεσδήποτε κι αν είναι οι αφετηρίες τους, δεν επιφέρουν όλα τα αποτελέσματα τους παρά αφού διεισδύσουν στην ψυχή των λαών. Οι επαναστάσεις λοιπόν είναι συνέπεια της ψυχολογίας των όχλων.



Ο άνθρωπος, αν και αποτελεί μέρος ενός λαού, διαφέρει πολύ απ’ τον ίδιο άνθρωπο, όταν είναι απομονωμένος. Η συνειδητή ατομικότητά του εξαφανίζεται μέσα στην ασυνείδητη προσωπικότητα του όχλου. Μια υλική σχέση δεν είναι απολύτως αναγκαία για να δώσει στο άτομο τη νοοτροπία ενός όχλου. Πάθη και συναισθήματα κοινά, που προκαλούνται από ορισμένα γεγονότα, αρκούν συχνά για να την δημιουργήσουν.

Η ομαδική ψυχή, που σχηματίζεται ταυτόχρονα, αντιπροσωπεύει ένα πολύ ιδιόμορφο άθροισμα. Το κυριότερο χαρακτηριστικό της είναι ότι κυριαρχείται αποκλειστικά από ασυνείδητα στοιχεία, που υποτάσσονται σε μια ιδιαίτερη λογική: Την ομαδική λογική.

Ανάμεσα στα άλλα χαρακτηριστικά των όχλων πρέπει να αναφέρουμε ακόμα την απεριόριστη ευπιστία τους, την υπερβολική συναισθηματικότητά τους, την απρονοησία και την ανικανότητα να επηρεαστούν από έναν συλλογισμό. Η διαβεβαίωση, η μετάδοση, η επανάληψη και το γόητρο, αποτελούν τα μόνα μέσα για να πεισθεί ο όχλος. Η πραγματικότητα και η πείρα δεν ασκούν καμμιά επίδραση στον όχλο. Μπορεί κάνεις να κάνει, ώστε το πλήθος να παραδεχτεί τα πάντα. Τίποτα δεν είναι αδύνατον στα μάτια του λαού.

Εξ αίτιας της υπερβολικής συναισθηματικότητας των όχλων, τα αισθήματά τους, καλά ή κακά, είναι πάντοτε υπερβολικά. Η υπερβολή αυξάνει πιο πολύ σ” επαναστατικές εποχές. Ο παραμικρός ερεθισμός οδηγεί τότε τα πλήθη σε παράφορες ενέργειες. Η ευπιστία τους, που είναι τόσο μεγάλη σ” ομαλές περιστάσεις, αυξάνει επίσης· οι πιο απίθανες ιστορίες γίνονται εύκολα πιστευτές.

Όταν ο άνθρωπος αποτελεί μέρος ενός όχλου, κατεβαίνει πολύ χαμηλά στην κλίμακα του πολιτισμού. Αφού καταντήσει βάρβαρος, εκδηλώνει έπειτα τα ελαττώματα και τα προτερήματά του: Στιγμιαίες βιαιότητες, όπως επίσης και ενθουσιασμούς και ηρωισμούς. Το διανοητικό επίπεδο ενός όχλου είναι πάντοτε κατώτερο απ” το επίπεδο ενός μεμονωμένου ανθρώπου. Αντίθετα, το ηθικό και το συναισθηματικό του επίπεδο μπορεί να είναι ανώτερο. Ο όχλος εκτελεί επίσης ένα έγκλημα με τόση ευκολία, όπως και μια πράξη αυταπαρνήσεως.

Επειδή οι ατομικοί χαρακτήρες εξαφανίζονται στον όχλο, η επίδραση, που ασκεί πάνω στα άτομα, που τον αποτελούν, είναι σημαντική. Ο φιλάργυρος γίνεται μεγαλόδωρος, ο σκεπτικιστής, φανατικός πιστός, ο τίμιος άνθρωπος, εγκληματίας, ο δειλός, ήρωας… Ο άνθρωπος του όχλου, όταν είναι μέλος ενός δικαστηρίου ή μιας βουλής, βγάζει ετυμηγορίες ή ψηφίζει νόμους, που σίγουρα δεν θα είχε ποτέ σκεφθεί σαν μεμονωμένο άτομο.

Μια από τις πιο αξιοσημείωτες συνέπειες της επιδράσεως, που ασκεί η ομάδα πάνω στα άτομα, που την συγκροτούν, είναι η ενοποίηση των συναισθημάτων τους και των θελήσεών τους. Η ψυχολογική αυτή ενότητα, έχει σαν αποτέλεσμα ότι οι όχλοι αποκτούν μεγάλη δύναμη. Η διαμόρφωση μιας τέτοιας διανοητικής ενότητας, είναι προπάντων αποτέλεσμα του ότι σ” έναν όχλο, συναισθήματα, χειρονομίες και ενέργειες, είναι εξαιρετικά μεταδοτικές. Επευφημίες μίσους, πάθους ή έρωτος, γίνονται αμέσως αποδεκτές και επαναλαμβάνονται απ” τον όχλο.

Πώς γεννιούνται η θέληση αυτή και τα κοινά αυτά συναισθήματα; Διαδίδονται με τη διανοητική μετάδοση, είναι όμως αναγκαία κάποια αφετηρία για να δημιουργηθεί η ατμόσφαιρα αυτής της μεταδόσεως. Ο δημαγωγός, εκπληρώνει αυτόν τον ρόλο. Χωρίς δημαγωγούς, ο όχλος είναι ένα ον άμορφο και ανίκανο για δράση.

Αν ορισμένοι ανώτεροι πολιτικοί άνδρες, κατόρθωσαν να μαντέψουν μ’ έναν ενστικτώδη τρόπο, τους νόμους της ομαδικής ψυχολογίας, πρέπει επίσης να διαπιστώσουμε ότι οι περισσότερες κυβερνήσεις τους υποτίμησαν και τους υποτιμούν ακόμη. Ακριβώς επειδή τους αγνόησαν, γι’ αυτό πολλές κυβερνήσεις έπεσαν τόσο εύκολα. Όταν βλέπουμε με πόση ευκολία ανατράπηκαν ορισμένα καθεστώτα από μια μικρή στάση, οι κίνδυνοι που προέρχονται απ’ την άγνοια της ομαδικής ψυχολογίας, διαφαίνονται πολύ καθαρά. (Προπαγάνδα και Μάζα και Προπαγάνδα – Αγκιτάτσια )

Ένας λαός μπορεί, κάτω απ” την πιο χειρότερη εκδοχή, να συγκριθεί μ” έναν όχλο. Ο λαός έχει ορισμένες ιδιότητες του όχλου, οι διακυμάνσεις όμως των ιδιοτήτων αυτών, περιορίζονται απ” την ψυχή της φυλής του, που διατηρεί μια σταθερότητα άγνωστη στην προσωρινή και μεταβατική ψυχή ενός όχλου. Όταν ένας λαός διαθέτει προγονική ψυχή, που έχει σταθεροποιηθεί από ένα μακρόχρονο παρελθόν, η ψυχή του όχλου κυριαρχείται πάντοτε απ” αυτήν.

Ένας λαός διαφέρει ακόμα από έναν όχλο ως προς το ότι αποτελείται από ένα πλήθος ομάδων, που καθεμιά έχει διαφορετικά συμφέροντα και πάθη. Σ’ έναν όχλο, με την καθ’ αυτή σημασία της λέξεως, βρίσκονται, αντιθέτως, ομάδες όπως π.χ. σε μια λαϊκή συγκέντρωση, που μπορεί να ανήκουν σε ανόμοιες κοινωνικές κατηγορίες… Ένας λαός είναι πολύ λιγότερο ευέξαπτος από έναν όχλο.

Ωστόσο, ορισμένα γεγονότα όπως, εθνική εξύβριση, απειλή εισβολής, κ.λπ., μπορούν να τον κάνουν να ξεσηκωθεί σε μια στιγμή… Ή απότομη αυτή έκρηξη των συναισθημάτων μιας φυλής παρατηρείται, άλλωστε, σε όλους τους λαούς.

Όλες οι ποικιλίες των όχλων, ομοιογενείς ή ετερογενείς, συνελεύσεις, λαοί, λέσχες, κ.λπ., είναι σύνολα ανίκανα να ενωθούν και να δράσουν, εφ” όσον δεν βρουν έναν οδηγό για να τους κατευθύνει… Η ασυνείδητη ομαδική ψυχή του όχλου φαίνεται πως είναι δεμένη με την ψυχή του δημαγωγού. Ο δημαγωγός, του δημιουργεί μια και μόνη θέληση και του επιβάλλει μια απόλυτη υπακοή. Ο δημαγωγός επενεργεί προπάντων πάνω στον όχλο με το μέσο της υποβολής.

Κι απ” τον τρόπο με τον όποιο προκαλείται η υποβολή αυτή, εξαρτάται η επιτυχία του… Σύμφωνα με την υποβολή των δημαγωγών του, το πλήθος είναι ήρεμο, παράφορο, εγκληματικό ή ηρωικό. Οι διάφορες αυτές υποβολές θα μπορούσαν να θεωρήσουν ότι εμφανίζουν κάποτε μια ορθολογιστική άποψη, αλλά δεν θα “χουν απ” τον ορθό λόγο παρά την επιφανειακή του όψη. Επειδή ένας όχλος, είναι στην πραγματικότητα ανίκανος να δεχτεί οποιαδήποτε λογική, οι μόνες ιδέες, που είναι ικανές να τον επηρεάσουν, θα είναι πάντοτε συναισθήματα, που αναπολούνται με την μορφή εικόνων.

Μια μεγάλη πολιτική συνέλευση, ένα κοινοβούλιο παραδείγματος χάριν, είναι όχλος, αλλά όχλος μερικές φορές ελάχιστα δραστήριος, εξ αιτίας των αντιθέτων συναισθημάτων των εχθρικών ομάδων απ” τις όποιες αποτελείται. Η παρουσία των ομάδων αυτών, που εμπνέονται από διάφορα συμφέροντα, μας υποχρεώνει να θεωρήσουμε μια συνέλευση ότι αποτελείται από ετερογενείς όχλους, που επιβάλλεται ο ένας πάνω στον άλλο και που ο καθένας υπακούει σε ξεχωριστούς δημαγωγούς.

Ο νόμος της πνευματικής ενότητας των όχλων δεν εκδηλώνεται τότε παρά μόνο σε κάθε ομάδα, και μόνον έπειτα από εξαιρετικές περιστάσεις οι διαφορετικές ομάδες καταλήγουν να δημιουργήσουν ενιαία θέληση.

Κάθε ομάδα μιας συνελεύσεως αντιπροσωπεύει μια ξεχωριστή οντότητα. Τα άτομα που συμβάλλουν στο σχηματισμό αυτής της οντότητας παύουν να μένουν τα ίδια και θα ψηφίσουν χωρίς δισταγμό ενάντια στις πεποιθήσεις τους και στις επιθυμίες τους… Η δράση μιας ομάδας συνίσταται κυρίως στο να ισχυροποιήσει τις διατακτικές γνώμες.

Κάθε ασθενής ατομική πεποίθηση εδραιώνεται, όταν γίνει ομαδική. Οι βίαιοι δημαγωγοί και εκείνοι που εξασκούν γόητρο κατορθώνουν κάποτε, επενεργώντας πάνω σ’ όλες τις ομάδες μιας συνελεύσεως, να δημιουργήσουν απ’ αυτές έναν μόνο όχλο… Μικρές ομάδες ατόμων, που έχουν τις ίδιες γνώμες, τις ίδιες δοξασίες, τα ίδια συμφέροντα και που διαγράφουν κάθε ετερόδοξο, διαφέρουν απ” τις μεγάλες συνελεύσεις, γιατί έχουν ενότητα συναισθημάτων και συνεπώς θελήσεως.

Αν τα ομαδικά συναισθήματα ήταν δυνατόν να υπολογισθούν ακριβώς με κάποιο ποσοτικό μέτρο, θα μπορούσε κανείς να τα παρομοιάσει με μια καμπύλη, που, ύστερα από μια ανάβαση αρκετά αργή στην αρχή, έπειτα πολύ γρήγορη, θα κατέβαινε σχεδόν κατακόρυφα. Η εξίσωση της καμπύλης αυτής θα μπορούσε να ονομασθεί, εξίσωση των μεταβολών των ομαδικών συναισθημάτων, που υπόκεινται σ” έναν σταθερό ερεθισμό.

Δεν είναι πάντοτε εύκολο να εξηγήσει κανείς την επιτάχυνση των συναισθημάτων κάτω απ’ την επίδραση μιας σταθερής αίτιας. Ίσως όμως θα μπορούσε κανείς να σημειώσει ότι, αν οι νόμοι της ψυχολογίας είναι δυνατόν να συγκριθούν με τους νόμους της μηχανικής, μια αιτία αναλλοίωτης δυνάμεως, που ενεργεί όμως συνεχώς, μπορεί να αυξήσει πολύ γρήγορα την ένταση ενός συναισθήματος.

Είναι γνωστό, παραδείγματος χάριν, ότι μία δύναμη σταθερή σε ισχύ και διεύθυνση, όπως η βαρύτητα που επενεργεί σ’ ένα σώμα, του εμβάλλει μια κίνηση επιταχυνόμενη. H ταχύτητα ενός σώματος, που πέφτει κατά απ” την επίδραση της βαρύτητας στο διάστημα, θα είναι περίπου δέκα μέτρα στο πρώτο δευτερόλεπτο, είκοσι μέτρα στο δεύτερο, τριάντα μέτρα στο τρίτο, κ.λπ. Θα ήταν εύκολο, αφήνοντας ένα σώμα να πέσει από πολύ ψηλά, να του δώσουμε τέτοια ταχύτητα, ώστε να είναι αρκετή για να τρυπήσει μια χαλύβδινη πλάκα.

Αν όμως η εξήγηση αυτή μπορεί να εφαρμοσθεί και στην ταχύτητα ενός συναισθήματος, που υπόκειται σε μια σταθερή δύναμη, δεν μας λέει γιατί τα αποτελέσματα της επιταχύνσεως διακόπτονται απότομα. Μια τέτοια διακοπή, δεν γίνεται κατανοητή παρά με την παρέμβαση φυσιολογικών ερμηνειών· δηλαδή δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η χαρά, όπως και ο πόνος, δεν μπορούν να ξεπεράσουν ορισμένα όρια και ότι κάθε υπερβολικά βίαιος ερεθισμός προκαλεί την παράλυση της αισθήσεως.

Ο οργανισμός μας δεν μπορεί να υποφέρει παρά ένα ορισμένο ανώτατο όριο χαράς, πόνου ή προσπάθειας, και ακόμα δεν θα μπορούσε να τα υποφέρει για πολύ καιρό. Το χέρι, που σφίγγει ένα δυναμόμετρο φτάνει έπειτα από λίγο στην εξάντληση της προσπάθειάς του και είναι αναγκασμένο να το αφήσει απότομα.

Όλες τις αναλογίες, που προσπαθούν να αποκαταστήσουν ανάμεσα στους νόμους, στους οποίους υπακούουν τα υλικά φαινόμενα και στους νόμους, που διέπουν την εξέλιξη των συναισθηματικών και μυστικιστικών στοιχείων, χωρίς αμφιβολία, μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε χονδροειδείς. Αναγκαστικά, έτσι θα συμβαίνει ως την ημέρα που ο μηχανισμός των εγκεφαλικών λειτουργιών θα είναι λιγότερο άγνωστος από σήμερα.

«Ψυχολογία των επαναστάσεων» Gustave Le Bon (1912)

ΠΗΓΗ

Περί προσωπολατρίας. «Αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες».

Ορισμένες πληθωρικές προσωπικότητες δημιουργούν μιαν αύρα γύρω τους ξεφεύγοντας, στα μάτια του απλού λαού, «από τα ανθρώπινα μέτρα». Οπως όμως έλεγε και ο Μπρεχτ: «Αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες».

Του Ηλια Μαγκλινη Τα ιστορικά πρόσωπα τα οποία περιλαμβάνονται στο γράφημα που συνοδεύει το άρθρο, έχουν μεταξύ τους αβυσσαλέες διαφορές. Εχουν όμως και ένα κοινό σημείο: όλα έχασαν την εξουσία όταν έχασαν τη ζωή τους – είτε από φυσικό θάνατο (Στάλιν, Μάο) είτε από βίαιο (Χίτλερ, Τσαουσέσκου). Κάποια από αυτά τα πρόσωπα κυβέρνησαν ολόκληρες δεκαετίες (ο Μάο, ο Στάλιν, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ της Βορείου Κορέας), άλλοι με διακοπές (όπως ο Χουάν Περόν στην Αργεντινή), όλα όμως παρέμειναν αγκιστρωμένα στην εξουσία και, πάνω απ’ όλα, οι ιστορικές αυτές προσωπικότητες αποτέλεσαν αντικείμενο μιας άλλοτε αυθόρμητης και άλλοτε επιβεβλημένης, διά της βίας δηλαδή, προσωπολατρίας. Ο πρόσφατος, πρόωρος θάνατος του Ούγκο Τσάβες και κυρίως ο θρήνος και ο σπαραγμός που ακολούθησε από τον απλό πολίτη της Βενεζουέλας, επανέφερε στο προσκήνιο ένα σκηνικό που έχουμε ζήσει πολλάκις στο πρόσφατο παρελθόν. Οι εκφράσεις μαζικής υστερίας από τα πλήθη δεν είναι βεβαίως αποκλειστικώς φαινόμενο της πολιτικής. Οι κραυγές και τα ουρλιαχτά των νεαρών κορασίδων όταν ο Ελβις κουνούσε πονηρά τον γοφό του και όταν οι Μπιτλς έλεγαν απλώς «γιε, γιε», έχουν χαραχτεί στις μνήμες όλων. Σε ό,τι αφορά τα καθ’ ημάς, δύσκολα μπορεί κανείς να λησμονήσει την απίστευτη κοσμοσυρροή στους δρόμους της Αθήνας τον Μάρτιο του 1994 για την κηδεία της Μελίνας Μερκούρη. Είναι όμως η ατόφια πολιτική που καταλαμβάνει το μερίδιο του λέοντος στην προσωπολατρία, σε αυτό που οι αγγλόφωνοι ονομάζουν «cult of personality», που πρώτος ανέλυσε ο Μαξ Βέμπερ. Παραμένοντας στα δικά μας, κάποιοι ίσως να θυμηθούν εδώ τις εικονίτσες έξω από το Ωνάσειο όταν νοσηλευόταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, το 1996, ή τις κηδείες των Κωστή Παλαμά το 1943 και Γεωργίου Παπανδρέου το 1968. Διχασμένοι Εκφράσεις λατρείας όμως όπως οι παραπάνω είχαν περισσότερο χαρακτήρα περίστασης (διαμαρτυρία στην Κατοχή και τη χούντα) και η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα η λατρεία σε ένα πρόσωπο δεν βρήκε ποτέ ανάλογα εύφορο έδαφος όπως σε άλλες χώρες. Η εξήγηση είναι μάλλον απλή: επειδή είμαστε διαχρονικά και κατά βάθος ένας λαός διχασμένος, δεν μπορεί ένας να λειτουργήσει για όλους. Κάθε φορά ο διχασμός το αποτρέπει. Γι’ αυτό δύσκολα θα μπορούσαμε να έχουμε έναν Κεμάλ. Εκεί όπου υπήρχε ο Βενιζέλος, υπήρχε και ο βασιλιάς. Και εκεί όπου ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν και ο Γεώργιος Παπανδρέου και, αργότερα, ο Ανδρέας. Επιπλέον, φαίνεται ότι μας ταιριάζει περισσότερο να βρίσκουμε τον εαυτό μας στον εχθρό, στο αρνητικό, στη δαιμονοποίηση, στο μίσος και όχι στην έννοια του ήρωα, του «υπερανθρώπου» που θα κάνει υπερβάσεις με θετικό πρόσημο. Λέγεται ότι η προσωπολατρία ανθεί σε λιγότερο ανεπτυγμένα έθνη ή, αν προτιμάτε, σε λαούς με πιο ευάλωτη αυτοεκτίμηση και, κυρίως, σε χώρες με έλλειμμα δημοκρατίας –όπως αυτή αναπτύχθηκε στον δυτικό κόσμο–, τα έθνη των οποίων προσπαθούν μέσα από μια ηρωική προσωπικότητα να κάνουν μια προβολή του εαυτού τους. Ουσιαστικά, η προβολή αυτή συμβαίνει στο πρόσωπο ενός «ήρωα», μιας προσωπικότητας με στοιχεία «υπερανθρώπου» ή, όπως και πάλι θα το έλεγαν οι αγγλόφωνοι, ενός ανθρώπου «larger than life». Με άλλα λόγια, η ψυχή των ανθρώπων βρίσκει διέξοδο σε κάτι που δεν ελέγχεται από την πραγματικότητα. Γι’ αυτόν το λόγο, είναι τόσο σπαρακτικό το πένθος μετά τον θάνατο αυτής της προσωπικότητας: ο απλός πολίτης αισθάνεται ότι έχει χάσει ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού του και ώσπου να ξαναβρει εαυτό σε μια καινούργια προσωπικότητα, τα πράγματα ψυχικά είναι μετέωρα. «Δεν είναι ένας από εμάς» Το βέβαιο είναι ότι τέτοια πρόσωπα «δεν είναι ένας από εμάς». Ο Μάο καθόρισε τη μοίρα της σύγχρονης Κίνας, αλλά «δεν ήταν ένας από τους πολλούς». Ωστόσο, ο Τσάβες ήταν «ένας από εμάς», ή τουλάχιστον έτσι λανσαρίστηκε, και σε σημαντικό βαθμό η ενασχόλησή του με τον απλό, λαϊκό άνθρωπο του τόπου του ήταν κάτι που τον χαρακτήριζε ως δημόσια εικόνα. Από την άλλη, αυτό που έβγαζε προς τα έξω ήταν η εικόνα μιας εξέχουσας προσωπικότητας που ανόρθωσε σημαντικά το εθνικό ανάστημα των συμπατριωτών του, εκμεταλλευόμενος τα πετρελαϊκά κοιτάσματα της χώρας. Αυτό του έδινε το δικαίωμα να μιλάει επιθετικά προς τους Αμερικανούς στον ΟΗΕ ή, σε άλλες περιπτώσεις, η πληθωρική του συμπεριφορά να εκνευρίζει τον βασιλιά της Ισπανίας. Φαίνεται λοιπόν ότι τέτοιες προσωπικότητες δημιουργούν μια αύρα γύρω τους ξεφεύγοντας, στα μάτια του απλού λαού, «από τα ανθρώπινα μέτρα». Και όταν οι λαοί βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση, η αναγωγή σε μυθικές εικόνες του ασυνειδήτου δεν είναι κάτι ασυνήθιστο. Π.χ., η λατρεία και κυρίως η βαθιά, η απόλυτη εμπιστοσύνη των Γερμανών προς τον Αδόλφο Χίτλερ είχε σε σημαντικό βαθμό να κάνει με το γεγονός ότι ο Φίρερ ξέπλυνε τη Γερμανία από την ταπείνωση και την ντροπή του 1918 και των χρόνων του Μεσοπολέμου (για να την καταβυθίσει στη συνέχεια σε ακόμα βαθύτερη, τραγικότερη ταπείνωση). Οι Γερμανοί πίστεψαν βαθιά στον Χίτλερ. Και δεν τον πίστεψε μόνο ο απλός λαός, αλλά και ολόκληρη σχεδόν η γερμανική ελίτ σε μια εποχή κατά την οποία σάρωνε τα Νομπέλ: από τον Χάιντεγκερ έως τον Καρλ Σμιτ, τον Σάντεβαλντ κ.ά. Για τους ψυχαναλυτές, η προσκόλληση αυτή σε ηγέτες σχετίζεται με την προσκόληση του παιδιού στην πατρική φιγούρα. Ομως, «η απόσπαση του ανεπτυγμένου ατόμου από την εξουσία των γονέων είναι ένα απ’ τα πιο αναγκαία, μα ταυτόχρονα κι απ’ τα πιο επίπονα επιτεύγματα της αρχής της εξέλιξης», γράφει ο Οτο Ρανκ στο κλασικό σήμερα «Ο μύθος για τη γέννηση του ήρωα» (μτφρ. Μ. Μαρκίδη, Ερασμος, 1982). «Είναι απολύτως απαραίτητο», συνεχίζει, «να συντελεστεί αυτή η αποδέσμευση και μπορεί να θεωρηθεί σαν δεδομένο πως κάθε κανονικά ανεπτυγμένο άτομο την έχει εξασφαλίσει σε κάποιο βαθμό. Η κοινωνική πρόοδος ουσιαστικά βασίζεται πάνω σ’ αυτή την αντίθεση ανάμεσα στις δύο γενιές. Από την άλλη, υπάρχει μια τάξη νευρωτικών, που η κατάστασή τους υποδηλώνει πως απέτυχαν να λύσουν αυτό ακριβώς το πρόβλημα». Θα πρέπει βέβαια να γίνει ένας διαχωρισμός ανάμεσα στις χαρισματικές προσωπικότητες που απολαμβάνουν της συμπάθειας του λαού και σε αυτή την άμετρη προσωπολατρία και μυθοποίηση. Για παράδειγμα, πολλοί Αμερικανοί έκλαψαν όταν πέθανε ο Ρούζβελτ και όταν δολοφονήθηκε ο Κένεντι, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί κάποιος να μιλήσει για λατρεία. Στους δε Βρετανούς, ο Τσόρτσιλ του Πολέμου έχασε τις εκλογές το 1945. Μπορούμε λοιπόν να μιλήσουμε για νευρωτικούς λαούς ή έθνη ή γενικεύουμε επικίνδυνα; Το ζήτημα είναι πολύ μεγάλο. Πάντως, την πιο ουσιαστική κουβέντα πάνω στο θέμα την είπε ένας άνθρωπος ο οποίος, κατά τα άλλα, εξύμνησε τον Στάλιν, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες». ΠΗΓΗ

HAARP & CHEMTRAILS

Η ικανότητα ελέγχου του κλίματος ισοδυναμεί  με την κατοχή ενός όπλου μαζικής καταστροφής απείρως πιο ισχυρού και αποτελεσματικού από τα πυρηνικά όπλα !

HAARP & CHEMTRAILS   





 ΠΗΓΗ

Ουαί δε υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί !

Αλίμονο σε εσάς υποκριτές πολιτικοί,που ενώ ορκιστήκατε να υπηρετείτε τον πολίτη,αποφασίζετε και ψηφίζετε νόμους μόνο για τους λίγους,τα αφεντικά σας…

Αλίμονο σε εσάς υποκριτές πολιτικοί,που χωρίς να έχετε ούτε εργαστεί,ούτε παρουσιάσει στο κοινωνικό σύνολο δείγμα γραφής αλλά σάπιοι εώς εκεί που δεν πάειγίνεστε επαγγελματίες πολιτικοί…

Αλίμονο σε εσάς υποκριτές πολιτικοί,που δήθεν κόπτεστε και νοιάζεστε για τον συνάνθρωπο σας,για τον άνεργο,τον πολύτεκνο,τον ασθενή,τον ηλικιωμένο ενώ στην πραγματικότητα αδιαφορείτε γιατί ποτέ δεν θαέρθετε σε παρόμοια κατάσταση…

Αλίμονο σε εσάς υποκριτές πολιτικοί,που πουλάτε την πατρίδα μου,χωρίς καν να ερωτηθώ,δήθεν για να με σώσετε,ενώ ξέρετε ότι έρχεται το τέλος σας ….

Αλίμονο σε εσάς υποκριτές δημοσιογράφοι,λαοπλάνοι,υπάλληλοι των συμφερόντων που ενώ υπηρετείτε την αλήθεια και την κοινωνία,δημιουργείτε ψεύτικα είδωλα και δίνετε βήμα στους διεφθαρμένους αντί να τους στηλιτεύετε

Αλίμονο σε εσάς υποκριτές δημοσιογράφοι,που καθοδηγείτε την κοινή γνώμη σε κόμματα-συμμορίες που ληστεύουν τον ιδρώτα ενός λαού, τον οδηγούν στον όλεθρο, τον διχάζουν και τον διαιρούν για να είναι πάντα στην κυβέρνηση..

Αλίμονο σε εσάς υποκριτές αρχιερείς, που ενώ κηρύττετε τον λόγο του Θεού,δεν τηρείτε το παραμικρό από τα λόγια Του,και κρύβετε με τα ράσα σας την σαπίλα και την μαυρίλα της διεφθαρμένης σας ψυχής που πιστεύει μόνο στο όργανο του σατανά, το χρήμα..

Αλίμονο σε εσάς υποκριτές δικαστικοί, το θεμέλιο της κοινωνίας μας, που ενώ ορκιστήκατε σε τυφλή δικαιοσύνη,πίστη στο Σύνταγμα αφήνετε ατιμώρητους τους δολοφόνους των ονείρων μας.

Αλίμονο σε εσάς υποκριτές αρχιερείς,που παρουσιάζετε σαν έργο σας την βοήθεια των απλών πιστών,είτε στα συσσίτια είτε σε ανεγέρσεις ιδρυμάτων και ναών και δίνετε ψευδείς βεβαιώσεις σε ολίγους για δήθεν δωρεές….

Αλίμονο σε εσάς υποκριτές συνδικαλιστές, που ενώ σας ψηφίζουν για να προασπίσετε τα συμφέροντα των εργαζομένων,βολεύετε τον εαυτό σας και αυτούς που σας υποδεικνύουν τα αφεντικά σας…

Αλίμονο σε εσάς υποκριτές που καταδικάζετε τον φασισμό και τον ρατσισμό και χρησιμοποιείτε βία ενάντια σε αυτούς που κατηγορείτε για βία…

Αλίμονο σε εσάς υποκριτές,που κόπτεστε για το τι προσφέρει το κράτος για εσάς ενώ δεν παρουσιάσατε ποτέ τα εισοδήματα σας….

Αλίμονο σε εμάς υποκριτές,, που καταδικάζουμε πάντα όλους τους άλλους χωρίς να κρίνουμε και να αλλάζουμε προς το καλύτερο τον εαυτό μας…

Αλίμονο σε εμάς υποκριτές,που συμπεριφερόμαστε σαν είμαστε μόνοι μας, αδιαφορούμε ενώ συμβιώνουμε με ανθρώπους σε μια – υποτίθεται -ευνομούμενη πολιτεία, καταπατώντας τους νόμους της…

Αλίμονο σε εμάς υποκριτές, που περιμένουμε τους άλλους να μας σώσουν,καθισμένοι στον καναπέ μας,μπροστά στα πληκτρολόγια μας, αδιαφορώντας για το μέλλον των παιδιών μας,με δικαιολογία ότι δεν έχουμε την δύναμη να αντιδράσουμε στο σύστημα…

Μακάριοι αυτοί που θα καταλάβουν οτι το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό αλλά φιλοσοφικό,ηθικό.

Εξουσία και χρήμα διαφθείρουν τον άνθρωπο,τον μεταμορφώνουν σε κτήνος,παίζουν με το μυαλό του,αφαιρούν ζωές και εξαφανίζουν συνειδήσεις.

Μακάριοι όσοι καταλάβουν οτι πρέπει να αντιδράσουν, να πάψουν να είναι σύγχρονοι δούλοι,να αποφασίσουν οτι όλοι είμαστε ίσοι ενώπιον θεού και ανθρώπων και οτι ο πλούτος της γης μας ανήκει σε όλους.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ,ΕΙΘΕ Η ΦΛΟΓΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΦΩΤΟς ΝΑ ΑΝΑΨΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕΣΑ ΜΑΣ…

ΠΗΓΗ